وَحَدَّثَنَاهُ ابْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، قَالَ أَرَادَ ابْنُ عُمَرَ الْحَجَّ حِينَ نَزَلَ الْحَجَّاجُ بِابْنِ الزُّبَيْرِ . وَاقْتَصَّ الْحَدِيثَ بِمِثْلِ هَذِهِ الْقِصَّةِ وَقَالَ فِي آخِرِ الْحَدِيثِ وَكَانَ يَقُولُ مَنْ جَمَعَ بَيْنَ الْحَجِّ وَالْعُمْرَةِ كَفَاهُ طَوَافٌ وَاحِدٌ وَلَمْ يَحِلَّ حَتَّى يَحِلَّ مِنْهُمَا جَمِيعًا .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Hajjoj Ibn Zubayrga (qarshi qoʻshin bilan) tushganda, Ibn Umar haj qilishni iroda qildi — xuddi (oldingi) qissadek. Hadisning oxirida u (Ibn Umar): «Kim hajni umra bilan jamlasa, unga bitta tavof kifoya qiladi», deb aytar edi va ikkovidan (ehromdan) chiqquniga qadar (ehromdan) chiqmadi.