حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَابْنُ، بَشَّارٍ قَالاَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا جَمْرَةَ الضُّبَعِيَّ، قَالَ تَمَتَّعْتُ فَنَهَانِي نَاسٌ عَنْ ذَلِكَ، فَأَتَيْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ فَسَأَلْتُهُ عَنْ ذَلِكَ، فَأَمَرَنِي بِهَا . - قَالَ - ثُمَّ انْطَلَقْتُ إِلَى الْبَيْتِ فَنِمْتُ فَأَتَانِي آتٍ فِي مَنَامِي فَقَالَ عُمْرَةٌ مُتَقَبَّلَةٌ وَحَجٌّ مَبْرُورٌ - قَالَ - فَأَتَيْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ فَأَخْبَرْتُهُ بِالَّذِي رَأَيْتُ فَقَالَ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ سُنَّةُ أَبِي الْقَاسِمِ صلى الله عليه وسلم .
Abdulloh ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Abu Jamra: «Men tamattuʼ qildim, baʼzi odamlar meni bundan qaytarishdi. Shunda men Ibn Abbosning oldiga keldim va undan bu haqda soʻradim, u meni buni qilishga buyurdi. Soʻng men Baytga (Kaʼbaga) bordim va uxlab qoldim. Tushimda menga bir keluvchi kelib: ‹(Bu) qabul qilingan umra va mabrur (savobi mukammal) hajdir›, dedi. Shundan keyin men Ibn Abbosning oldiga kelib, oʻzim koʻrgan narsani unga aytdim. U: ‹Allohu akbar, Allohu akbar! (Bu) Abul-Qosimning ﷺ sunnatidir›, dedi», dedi.