وَحَدَّثَنَا حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، أَنَّ عَائِشَةَ، أَخْبَرَتْهُ أَنَّ الأَنْصَارَ كَانُوا قَبْلَ أَنْ يُسْلِمُوا هُمْ وَغَسَّانُ يُهِلُّونَ لِمَنَاةَ فَتَحَرَّجُوا أَنْ يَطُوفُوا بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ وَكَانَ ذَلِكَ سُنَّةً فِي آبَائِهِمْ مَنْ أَحْرَمَ لِمَنَاةَ لَمْ يَطُفْ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ وَإِنَّهُمْ سَأَلُوا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ ذَلِكَ حِينَ أَسْلَمُوا فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فِي ذَلِكَ { إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا وَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْرًا فَإِنَّ اللَّهَ شَاكِرٌ عَلِيمٌ}
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Ansorlar va Gʻasson (qabilasi) musulmon boʻlishlaridan oldin Manot (butiga atab) niyat (talbiya) qilar edilar, shuning uchun Safo bilan Marva orasini tavof qilishdan tortinar edilar. Bu ularning otalarida (qadimdan) sunnat (odat) edi: kim Manot (butiga atab) ihrom bogʻlasa, Safo bilan Marva orasini tavof qilmas edi. Ular musulmon boʻlganlarida Rasululloh ﷺ dan bu haqda soʻradilar. Shunda Alloh azza va jalla bu haqda: {Albatta, Safo va Marva Allohning shiorlaridandir. Bas, kim Baytni haj yoki umra qilsa, ularning ikkovini tavof qilishida unga gunoh yoʻq. Kim oʻz ixtiyori bilan yaxshilik qilsa, albatta, Alloh shukrni qabul qiluvchi, biluvchi zotdir} (Baqara 158) ni nozil qildi.