حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ مُوسَى بْنِ عُقْبَةَ، عَنْ كُرَيْبٍ، مَوْلَى ابْنِ عَبَّاسٍ عَنْ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ، أَنَّهُ سَمِعَهُ يَقُولُ دَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ عَرَفَةَ حَتَّى إِذَا كَانَ بِالشِّعْبِ نَزَلَ فَبَالَ ثُمَّ تَوَضَّأَ وَلَمْ يُسْبِغِ الْوُضُوءَ فَقُلْتُ لَهُ الصَّلاَةَ . قَالَ " الصَّلاَةُ أَمَامَكَ " . فَرَكِبَ فَلَمَّا جَاءَ الْمُزْدَلِفَةَ نَزَلَ فَتَوَضَّأَ فَأَسْبَغَ الْوُضُوءَ ثُمَّ أُقِيمَتِ الصَّلاَةُ فَصَلَّى الْمَغْرِبَ ثُمَّ أَنَاخَ كُلُّ إِنْسَانٍ بَعِيرَهُ فِي مَنْزِلِهِ ثُمَّ أُقِيمَتِ الْعِشَاءُ فَصَلاَّهَا وَلَمْ يُصَلِّ بَيْنَهُمَا شَيْئًا.
Usoma ibn Zayd (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Arafadan (qaytib) yoʻlga chiqdilar, hatto (togʻ) darasiga yetganlarida tushib bavl qildilar, soʻng tahorat oldilar, ammo tahoratni mukammal qilmadilar. Men u zotga: «Namoz (vaqti boʻldi)», — dedim. U zot: «Namoz oldingdadir», — dedilar. Soʻng (ulovga) mindilar. Muzdalifaga kelganlarida tushib, tahoratni mukammal qilib oldilar. Soʻng namozga iqomat aytildi va Magʻrib namozini oʻqidilar. Soʻng har bir kishi oʻz manziliga tuyasini choʻktirdi. Soʻng Isho (namoziga) iqomat aytildi va u zot uni oʻqidilar. Ikkisi orasida boshqa hech narsa (nafl) oʻqimadilar.Усома ибн Зайд (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Арафадан (қайтиб) йўлга чиқдилар, ҳатто (тоғ) дарасига етганларида тушиб бавл қилдилар, сўнг таҳорат олдилар, аммо таҳоратни мукаммал қилмадилар. Мен у зотга: «Намоз (вақти бўлди)», — дедим. У зот: «Намоз олдингдадир», — дедилар. Сўнг (уловга) миндилар. Муздалифага келганларида тушиб, таҳоратни мукаммал қилиб олдилар. Сўнг намозга иқомат айтилди ва Мағриб намозини ўқидилар. Сўнг ҳар бир киши ўз манзилига туясини чўктирди. Сўнг Ишо (намозига) иқомат айтилди ва у зот уни ўқидилар. Иккиси орасида бошқа ҳеч нарса (нафл) ўқимадилар.