حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا أَبُو خَيْثَمَةَ، عَنْ عَبْدِ الْكَرِيمِ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ عَبْدِ، الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى عَنْ عَلِيٍّ، قَالَ أَمَرَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ أَقُومَ عَلَى بُدْنِهِ وَأَنْ أَتَصَدَّقَ بِلَحْمِهَا وَجُلُودِهَا وَأَجِلَّتِهَا وَأَنْ لاَ أُعْطِيَ الْجَزَّارَ مِنْهَا قَالَ " نَحْنُ نُعْطِيهِ مِنْ عِنْدِنَا " .
Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ menga oʻzlarining qurbonlik tuyalari ustida turishni, ularning goʻshti, terilari va egar-yopuqlarini sadaqa qilishni va ulardan qassobga hech narsa bermaslikni buyurdilar. U zot: «Biz unga oʻz tarafimizdan beramiz», — dedilar.