وَحَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَيُّوبَ السَّخْتِيَانِيِّ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ، عُمَرَ قَالَ أَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَامَ الْفَتْحِ عَلَى نَاقَةٍ لأُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ حَتَّى أَنَاخَ بِفِنَاءِ الْكَعْبَةِ ثُمَّ دَعَا عُثْمَانَ بْنَ طَلْحَةَ فَقَالَ " ائْتِنِي بِالْمِفْتَاحِ " . فَذَهَبَ إِلَى أُمِّهِ فَأَبَتْ أَنْ تُعْطِيَهُ فَقَالَ وَاللَّهِ لَتُعْطِينِيهِ أَوْ لَيَخْرُجَنَّ هَذَا السَّيْفُ مِنْ صُلْبِي - قَالَ - فَأَعْطَتْهُ إِيَّاهُ . فَجَاءَ بِهِ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَدَفَعَهُ إِلَيْهِ فَفَتَحَ الْبَابَ . ثُمَّ ذَكَرَ بِمِثْلِ حَدِيثِ حَمَّادِ بْنِ زَيْدٍ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Fath yili Usoma ibn Zaydning tuyasi ustida keldilar, hatto Kaʼbaning hovlisida (tuyani) choʻktirdilar, soʻng Usmon ibn Talhani chaqirib: «Menga kalitni keltir», dedilar. U onasining oldiga bordi, ammo (onasi) uni berishdan bosh tortdi. Shunda u: «Vallohi, uni menga berasan, yo boʻlmasa bu qilich belimdan (sugʻurilib) chiqadi», dedi. (Rovi) dedi: Shunda (onasi) uni unga berdi. U esa uni Nabiy ﷺ ga keltirib topshirdi, (Rasululloh) eshikni ochdilar. Soʻng (rovi) Hammod ibn Zayd hadisining xuddi oʻzini zikr qildi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Фатҳ йили Усома ибн Зайднинг туяси устида келдилар, ҳатто Каъбанинг ҳовлисида (туяни) чўктирдилар, сўнг Усмон ибн Талҳани чақириб: «Менга калитни келтир», дедилар. У онасининг олдига борди, аммо (онаси) уни беришдан бош тортди. Шунда у: «Валлоҳи, уни менга берасан, ё бўлмаса бу қилич белимдан (суғурилиб) чиқади», деди. (Рови) деди: Шунда (онаси) уни унга берди. У эса уни Набий ﷺ га келтириб топширди, (Расулуллоҳ) эшикни очдилар. Сўнг (рови) Ҳаммод ибн Зайд ҳадисининг худди ўзини зикр қилди.