حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ، فُضَيْلُ بْنُ حُسَيْنٍ الْجَحْدَرِيُّ حَدَّثَنَا بِشْرٌ، - يَعْنِي ابْنَ مُفَضَّلٍ - حَدَّثَنَا عُمَارَةُ بْنُ غَزِيَّةَ، عَنِ الرَّبِيعِ بْنِ سَبْرَةَ، أَنَّ أَبَاهُ، غَزَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَتْحَ مَكَّةَ قَالَ فَأَقَمْنَا بِهَا خَمْسَ عَشْرَةَ - ثَلاَثِينَ بَيْنَ لَيْلَةٍ وَيَوْمٍ - فَأَذِنَ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي مُتْعَةِ النِّسَاءِ فَخَرَجْتُ أَنَا وَرَجُلٌ مِنْ قَوْمِي وَلِي عَلَيْهِ فَضْلٌ فِي الْجَمَالِ وَهُوَ قَرِيبٌ مِنَ الدَّمَامَةِ مَعَ كُلِّ وَاحِدٍ مِنَّا بُرْدٌ فَبُرْدِي خَلَقٌ وَأَمَّا بُرْدُ ابْنِ عَمِّي فَبُرْدٌ جَدِيدٌ غَضٌّ حَتَّى إِذَا كُنَّا بِأَسْفَلِ مَكَّةَ أَوْ بِأَعْلاَهَا فَتَلَقَّتْنَا فَتَاةٌ مِثْلُ الْبَكْرَةِ الْعَنَطْنَطَةِ فَقُلْنَا هَلْ لَكِ أَنْ يَسْتَمْتِعَ مِنْكِ أَحَدُنَا قَالَتْ وَمَاذَا تَبْذُلاَنِ فَنَشَرَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنَّا بُرْدَهُ فَجَعَلَتْ تَنْظُرُ إِلَى الرَّجُلَيْنِ وَيَرَاهَا صَاحِبِي تَنْظُرُ إِلَى عِطْفِهَا فَقَالَ إِنَّ بُرْدَ هَذَا خَلَقٌ وَبُرْدِي جَدِيدٌ غَضٌّ . فَتَقُولُ بُرْدُ هَذَا لاَ بَأْسَ بِهِ . ثَلاَثَ مِرَارٍ أَوْ مَرَّتَيْنِ ثُمَّ اسْتَمْتَعْتُ مِنْهَا فَلَمْ أَخْرُجْ حَتَّى حَرَّمَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Sabra al-Juhaniy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U Rasululloh ﷺ bilan birga Makka fathiga gʻazotga chiqqan. U dedi: «Biz u yerda oʻn besh (kun) — oʻttiz kecha-kunduz — turdik. Rasululloh ﷺ bizga ayollar mutʼasiga ruxsat berdilar. Shunda men va qavmimdan bir kishi chiqdik. Mening unga koʻra goʻzallikda ortiqligim bor edi, u esa xunukroq edi. Har birimizning yopinchigʻimiz bor edi: mening yopinchigʻim eski edi, amakimning oʻgʻlining yopinchigʻi esa yangi, tip-tiniq edi. Toki Makkaning quyi yoki yuqori tomoniga yetganimizda bizni uzun boʻyinli yosh tuyaday bir juvon qarshi oldi. Biz: ‹Bizdan birimiz sendan mutʼa qilib bahramand boʻlishini xohlaysanmi?› dedik. U: ‹Nima berasizlar?› dedi. Har birimiz yopinchigʻini yoyib koʻrsatdi. U ikki kishiga qaray boshladi. Hamrohim esa uning yon-tomoniga (xushbichimligiga) qarayotganini koʻrib: ‹Buning yopinchigʻi eski, mening yopinchigʻim esa yangi, tip-tiniq› dedi. U esa uch marta yoki ikki marta: ‹Buning yopinchigʻida zarar yoʻq› dedi. Soʻng men undan mutʼa qilib bahramand boʻldim. Rasululloh ﷺ uni harom qilmagunlaricha men (undan) chiqmadim».Сабра ал-Жуҳаний (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У Расулуллоҳ ﷺ билан бирга Макка фатҳига ғазотга чиққан. У деди: «Биз у ерда ўн беш (кун) — ўттиз кеча-кундуз — турдик. Расулуллоҳ ﷺ бизга аёллар мутъасига рухсат бердилар. Шунда мен ва қавмимдан бир киши чиқдик. Менинг унга кўра гўзалликда ортиқлигим бор эди, у эса хунукроқ эди. Ҳар биримизнинг ёпинчиғимиз бор эди: менинг ёпинчиғим эски эди, амакимнинг ўғлининг ёпинчиғи эса янги, тип-тиниқ эди. Токи Макканинг қуйи ёки юқори томонига етганимизда бизни узун бўйинли ёш туядай бир жувон қарши олди. Биз: ‹Биздан биримиз сендан мутъа қилиб баҳраманд бўлишини хоҳлайсанми?› дедик. У: ‹Нима берасизлар?› деди. Ҳар биримиз ёпинчиғини ёйиб кўрсатди. У икки кишига қарай бошлади. Ҳамроҳим эса унинг ён-томонига (хушбичимлигига) қараётганини кўриб: ‹Бунинг ёпинчиғи эски, менинг ёпинчиғим эса янги, тип-тиниқ› деди. У эса уч марта ёки икки марта: ‹Бунинг ёпинчиғида зарар йўқ› деди. Сўнг мен ундан мутъа қилиб баҳраманд бўлдим. Расулуллоҳ ﷺ уни ҳаром қилмагунларича мен (ундан) чиқмадим».