حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ شُعَيْبِ بْنِ اللَّيْثِ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ جَدِّي، حَدَّثَنِي خَالِدُ بْنُ يَزِيدَ، حَدَّثَنِي سَعِيدُ بْنُ أَبِي هِلاَلٍ، عَنْ نُبَيْهِ بْنِ وَهْبٍ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ مَعْمَرٍ، أَرَادَ أَنْ يُنْكِحَ، ابْنَهُ طَلْحَةَ بِنْتَ شَيْبَةَ بْنِ جُبَيْرٍ فِي الْحَجِّ وَأَبَانُ بْنُ عُثْمَانَ يَوْمَئِذٍ أَمِيرُ الْحَاجِّ فَأَرْسَلَ إِلَى أَبَانٍ إِنِّي قَدْ أَرَدْتُ أَنْ أُنْكِحَ، طَلْحَةَ بْنَ عُمَرَ فَأُحِبُّ أَنْ تَحْضُرَ، ذَلِكَ . فَقَالَ لَهُ أَبَانٌ أَلاَ أُرَاكَ عِرَاقِيًّا جَافِيًا إِنِّي سَمِعْتُ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ يَنْكِحُ الْمُحْرِمُ " .
Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Umar ibn Ubaydulloh ibn Maʼmar haj (paytida) oʻgʻli Talhani Shayba ibn Jubayrning qiziga nikohlab bermoqchi boʻldi, oʻsha kunlari Abon ibn Usmon haj amiri edi. Shunda (Umar) Abonga (kishi) yubordi: «Men Talha ibn Umarni nikohlab bermoqchiman, sizning bunda hozir boʻlishingizni istardim», (deb). Abon unga: «Men sizni qoʻpol iroqlik deb bilaman shekilli! Men Usmon ibn Affonning shunday deganini eshitganman: Rasululloh ﷺ: ‹Ehromdagi kishi (oʻzi) nikohlanmaydi›, — dedilar», — dedi.Усмон ибн Аффон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Умар ибн Убайдуллоҳ ибн Маъмар ҳаж (пайтида) ўғли Талҳани Шайба ибн Жубайрнинг қизига никоҳлаб бермоқчи бўлди, ўша кунлари Абон ибн Усмон ҳаж амири эди. Шунда (Умар) Абонга (киши) юборди: «Мен Талҳа ибн Умарни никоҳлаб бермоқчиман, сизнинг бунда ҳозир бўлишингизни истардим», (деб). Абон унга: «Мен сизни қўпол ироқлик деб биламан шекилли! Мен Усмон ибн Аффоннинг шундай деганини эшитганман: Расулуллоҳ ﷺ: ‹Эҳромдаги киши (ўзи) никоҳланмайди›, — дедилар», — деди.