Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, bir kishi Rasululloh ﷺ huzurlariga kelib: «Mening bir choʻrim bor, u bizning xizmatkorimiz va suv tashuvchimizdir. Men unga yaqinlik qilaman, biroq uning homilador boʻlishini xohlamayman», dedi. U zot: «Xohlasang, undan azl qilgin (maniyingni tashqariga toʻkkin), ammo unga taqdir qilingan narsa baribir keladi», dedilar. Soʻng u kishi (bir muddat) toʻxtab, keyin u zotning huzurlariga kelib: «Choʻri homilador boʻlib qoldi», dedi. Shunda u zot: «Men senga unga taqdir qilingan narsa baribir kelishini aytgan edim-ku», dedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, бир киши Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига келиб: «Менинг бир чўрим бор, у бизнинг хизматкоримиз ва сув ташувчимиздир. Мен унга яқинлик қиламан, бироқ унинг ҳомиладор бўлишини хоҳламайман», деди. У зот: «Хоҳласанг, ундан азл қилгин (манийингни ташқарига тўккин), аммо унга тақдир қилинган нарса барибир келади», дедилар. Сўнг у киши (бир муддат) тўхтаб, кейин у зотнинг ҳузурларига келиб: «Чўри ҳомиладор бўлиб қолди», деди. Шунда у зот: «Мен сенга унга тақдир қилинган нарса барибир келишини айтган эдим-ку», дедилар.