وَحَدَّثَنِي أَبُو الرَّبِيعِ الزَّهْرَانِيُّ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ حَفْصَةَ، عَنْ أُمِّ عَطِيَّةَ، قَالَتْ كُنَّا نُنْهَى أَنْ نُحِدَّ عَلَى مَيِّتٍ فَوْقَ ثَلاَثٍ إِلاَّ عَلَى زَوْجٍ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا وَلاَ نَكْتَحِلُ وَلاَ نَتَطَيَّبُ وَلاَ نَلْبَسُ ثَوْبًا مَصْبُوغًا وَقَدْ رُخِّصَ لِلْمَرْأَةِ فِي طُهْرِهَا إِذَا اغْتَسَلَتْ إِحْدَانَا مِنْ مَحِيضِهَا فِي نُبْذَةٍ مِنْ قُسْطٍ وَأَظْفَارٍ .
Umm Atiyya (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Biz oʻlgan kishi uchun uch kundan ortiq motam tutishdan qaytarilar edik, faqat eri uchun toʻrt oyu oʻn kun (tutar edik). Surma tortmas, atir surtmas va boʻyalgan kiyim kiymas edik. Birimiz hayzidan gʻusl qilib poklanganida esa ayolga poklanish vaqtida bir oz qust va azfor (ishlatishga) ruxsat berilgan edi».