وَحَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ مُوسَى الأَنْصَارِيُّ، حَدَّثَنَا مَعْنٌ، حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ يَحْيَى، بِهَذَا الإِسْنَادِ وَقَالَ مَضْمَضَ وَاسْتَنْثَرَ ثَلاَثًا . وَلَمْ يَقُلْ مِنْ كَفٍّ وَاحِدَةٍ . وَزَادَ بَعْدَ قَوْلِهِ فَأَقْبَلَ بِهِمَا وَأَدْبَرَ بَدَأَ بِمُقَدَّمِ رَأْسِهِ ثُمَّ ذَهَبَ بِهِمَا إِلَى قَفَاهُ ثُمَّ رَدَّهُمَا حَتَّى رَجَعَ إِلَى الْمَكَانِ الَّذِي بَدَأَ مِنْهُ وَغَسَلَ رِجْلَيْهِ .
Abdulloh ibn Zayd ibn Osim al-Ansoriy (roziyallohu anhu)dan shu (hadis) rivoyat qilinadi; (bunda): «ogʻzini chaydi va burnini uch marta qoqdi» (deyilgan) va «bir kaftdan» deyilmagan. Va «...ikki qoʻlini (oldinga) keltirib va (orqaga) qaytardi» deganidan keyin shuni ziyoda qilgan: «boshining oldidan boshladi, soʻng ularni ensasiga olib bordi, soʻng ularni — oʻzi boshlagan joyga qaytguncha — qaytardi; va oyoqlarini yuvdi».