وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا أَرَادَتْ أَنْ تَشْتَرِيَ، جَارِيَةً تُعْتِقُهَا فَقَالَ أَهْلُهَا نَبِيعُكِهَا عَلَى أَنَّ وَلاَءَهَا لَنَا . فَذَكَرَتْ ذَلِكَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لاَ يَمْنَعُكِ ذَلِكَ فَإِنَّمَا الْوَلاَءُ لِمَنْ أَعْتَقَ ".
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U (Oisha) bir choʻrini sotib olib ozod qilmoqchi boʻldi. Uning egalari: «Senga uni shu shart bilan sotamizki, uning merosi (valosi) bizga tegishli boʻlsin», dedilar. Shunda u (Oisha) buni Rasululloh ﷺ ga aytdi. (U zot:) «Bu seni (undan) toʻsmasin, chunki valo (meros huquqi) faqat ozod qilgan kishiga tegishli», dedilar.