حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، حَدَّثَنَا بَهْزٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُنْكَدِرِ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ دَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا مَرِيضٌ لاَ أَعْقِلُ فَتَوَضَّأَ فَصَبُّوا عَلَىَّ مِنْ وَضُوئِهِ فَعَقَلْتُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّمَا يَرِثُنِي كَلاَلَةٌ . فَنَزَلَتْ آيَةُ الْمِيرَاثِ . فَقُلْتُ لِمُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ { يَسْتَفْتُونَكَ قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ فِي الْكَلاَلَةِ} قَالَ هَكَذَا أُنْزِلَتْ.
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Men kasal, hushsiz yotganimda Rasululloh ﷺ huzurimga kirdilar. U zot tahorat oldilar, soʻng tahorat suvidan menga sepishdi, men oʻzimga keldim va: «Yo Rasululloh! Menga faqat kalola (ota-onasi va farzandi yoʻq holda) voris boʻladi», — dedim. Shunda meros oyati nozil boʻldi. (Roviy aytadi:) Men Muhammad ibn al-Munkadirga: {Sendan fatvo soʻrarlar. Ayt: Alloh sizlarga kalola haqida fatvo beradi} (Niso 176) — (shu oyatmi?) — dedim. U: «Ha, shunday nozil boʻlgan», — dedi.