حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ بُكَيْرٍ النَّاقِدُ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ، الْمُنْكَدِرِ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ مَرِضْتُ فَأَتَانِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ يَعُودَانِي مَاشِيَيْنِ فَأُغْمِيَ عَلَىَّ فَتَوَضَّأَ ثُمَّ صَبَّ عَلَىَّ مِنْ وَضُوئِهِ فَأَفَقْتُ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ أَقْضِي فِي مَالِي فَلَمْ يَرُدَّ عَلَىَّ شَيْئًا حَتَّى نَزَلَتْ آيَةُ الْمِيرَاثِ { يَسْتَفْتُونَكَ قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ فِي الْكَلاَلَةِ}
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Men kasal boʻlib qoldim. Rasululloh ﷺ va Abu Bakr piyoda yurib mening holimdan xabar olgani keldilar. Men hushimdan ketibman. Shunda u zot tahorat oldilar-da, soʻng tahorat suvidan menga sepdilar. Men oʻzimga keldim. «Yo Rasululloh! Molim haqida qanday hukm chiqaray?» — dedim. U zot menga hech narsa javob qaytarmadilar, toki meros oyati nozil boʻldi: {Sendan fatvo soʻrarlar. Ayt: Alloh sizlarga kalola (ota-onasi va farzandi yoʻq kishi) haqida fatvo beradi} (Niso 176).Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Мен касал бўлиб қолдим. Расулуллоҳ ﷺ ва Абу Бакр пиёда юриб менинг ҳолимдан хабар олгани келдилар. Мен ҳушимдан кетибман. Шунда у зот таҳорат олдилар-да, сўнг таҳорат сувидан менга сепдилар. Мен ўзимга келдим. «Ё Расулуллоҳ! Молим ҳақида қандай ҳукм чиқарай?» — дедим. У зот менга ҳеч нарса жавоб қайтармадилар, токи мерос ояти нозил бўлди: {Сендан фатво сўрарлар. Айт: Аллоҳ сизларга калола (ота-онаси ва фарзанди йўқ киши) ҳақида фатво беради} (Нисо 176).