حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ حَدَّثَنَا النُّعْمَانُ بْنُ بَشِيرٍ، قَالَ وَقَدْ أَعْطَاهُ أَبُوهُ غُلاَمًا فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَا هَذَا الْغُلاَمُ " . قَالَ أَعْطَانِيهِ أَبِي . قَالَ " فَكُلَّ إِخْوَتِهِ أَعْطَيْتَهُ كَمَا أَعْطَيْتَ هَذَا " . قَالَ لاَ . قَالَ " فَرُدَّهُ " .
Nuʼmon ibn Bashir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi — otasi unga bir qulni bergan edi. Shunda Nabiy ﷺ unga: «Bu qul nima (qanday qoʻlingga kirdi)?» — dedilar. U: «Buni menga otam berdi», dedi. U zot: «Uning hamma birodarlariga ham buni berganingdek berganmiding?» — dedilar. U: «Yoʻq», dedi. U zot: «Unday boʻlsa, uni qaytar», — dedilar.