وَحَدَّثَنِي الْقَاسِمُ بْنُ زَكَرِيَّاءَ، حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ، عَنْ زَائِدَةَ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ، بْنِ عُمَيْرٍ عَنْ مُصْعَبِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ عَادَنِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ أُوصِي بِمَالِي كُلِّهِ . قَالَ " لاَ " . قُلْتُ فَالنِّصْفُ . قَالَ " لاَ " . فَقُلْتُ أَبِالثُّلُثِ فَقَالَ " نَعَمْ وَالثُّلُثُ كَثِيرٌ " .
Saʼd ibn Abu Vaqqos (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Nabiy ﷺ meni yoʻqlab keldilar. Men: ‹Molimning hammasini vasiyat qilaman›, — dedim. U zot: ‹Yoʻq›, — dedilar. Men: ‹Yarmini (vasiyat qilaymi)?› — dedim. U zot: ‹Yoʻq›, — dedilar. Soʻng men: ‹Uchdan biri (boʻlsinmi)?› — dedim. Shunda u zot: ‹Ha, uchdan biri ham koʻpdir›, — dedilar.»