Abu Muso al-Ashʼariy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Sheriklarim meni Rasululloh ﷺ ning oldilariga ular uchun ulov soʻrash uchun yubordilar — ular u zot bilan birga Jayshul-usra (qiyinchilik qoʻshini)da, yaʼni Tabuk gʻazotida edilar. Men: «Yo Nabiyalloh! Sheriklarim meni sizning oldingizga ularni mindirishingiz uchun yuborishdi», — dedim. U zot: «Allohga qasamki, men sizlarni hech narsaga mindirmayman», — dedilar. Men u zotga gʻazabnok holatlarida toʻgʻri kelgan edim, buni sezmagan edim. Rasululloh ﷺ ning rad etganlaridan va u zotning koʻnglida menga nisbatan bir narsa boʻlishidan qoʻrqib, gʻamgin holda qaytdim. Sheriklarimning oldiga qaytib, Rasululloh ﷺ aytgan narsani ularga xabar berdim. Koʻp oʻtmay, ozgina vaqtdan soʻng Bilolning: «Ey Abdulloh ibn Qays!» — deb chaqirganini eshitdim. Men javob berdim. U: «Rasululloh ﷺ ga javob ber, u zot seni chaqiryapti», — dedi. Rasululloh ﷺ ning oldilariga kelganimda, u zot: «Mana bu juftni, mana bu juftni va mana bu juftni ol» — oʻsha payt Saʼddan sotib olgan oltita tuyani (nazarda tutib) — «ularni sheriklaringga olib bor va: ‹Albatta, Alloh — yoki: Albatta, Rasululloh ﷺ — sizlarni bularga mindiradi, ularga mininglar›, deb ayt», — dedilar. Men ularni sheriklarimning oldiga olib bordim va: «Albatta, Rasululloh ﷺ sizlarni bularga mindiradi. Lekin, Allohga qasamki, sizlardan baʼzilaringiz men bilan men u zotdan siz uchun soʻraganimda va u zotning birinchi marta rad etganini, soʻng keyin menga bularni berganini eshitgan kishining oldiga borguningizcha sizlarni qoʻyib yubormayman — men sizlarga u zot aytmagan narsani aytdim deb oʻylamanglar», — dedim. Ular menga: «Allohga qasamki, sen bizning nazdimizda albatta rostgoʻysan, sen istagan narsani albatta qilamiz», — deyishdi. Shunda men ulardan bir guruh kishi bilan Rasululloh ﷺ ning soʻzini, u zotning ularga (ulovni) rad etganini, soʻng keyin berganini eshitgan kishilarning oldiga bordim. Ular esa men aytgan narsani aynan oʻzidek (oʻsha kishilarga) aytib berishdi.Абу Мусо ал-Ашъарий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Шерикларим мени Расулуллоҳ ﷺ нинг олдиларига улар учун улов сўраш учун юбордилар — улар у зот билан бирга Жайшул-усра (қийинчилик қўшини)да, яъни Табук ғазотида эдилар. Мен: «Ё Набияллоҳ! Шерикларим мени сизнинг олдингизга уларни миндиришингиз учун юборишди», — дедим. У зот: «Аллоҳга қасамки, мен сизларни ҳеч нарсага миндирмайман», — дедилар. Мен у зотга ғазабнок ҳолатларида тўғри келган эдим, буни сезмаган эдим. Расулуллоҳ ﷺ нинг рад этганларидан ва у зотнинг кўнглида менга нисбатан бир нарса бўлишидан қўрқиб, ғамгин ҳолда қайтдим. Шерикларимнинг олдига қайтиб, Расулуллоҳ ﷺ айтган нарсани уларга хабар бердим. Кўп ўтмай, озгина вақтдан сўнг Билолнинг: «Эй Абдуллоҳ ибн Қайс!» — деб чақирганини эшитдим. Мен жавоб бердим. У: «Расулуллоҳ ﷺ га жавоб бер, у зот сени чақиряпти», — деди. Расулуллоҳ ﷺ нинг олдиларига келганимда, у зот: «Мана бу жуфтни, мана бу жуфтни ва мана бу жуфтни ол» — ўша пайт Саъддан сотиб олган олтита туяни (назарда тутиб) — «уларни шерикларингга олиб бор ва: ‹Албатта, Аллоҳ — ёки: Албатта, Расулуллоҳ ﷺ — сизларни буларга миндиради, уларга мининглар›, деб айт», — дедилар. Мен уларни шерикларимнинг олдига олиб бордим ва: «Албатта, Расулуллоҳ ﷺ сизларни буларга миндиради. Лекин, Аллоҳга қасамки, сизлардан баъзиларингиз мен билан мен у зотдан сиз учун сўраганимда ва у зотнинг биринчи марта рад этганини, сўнг кейин менга буларни берганини эшитган кишининг олдига боргунингизча сизларни қўйиб юбормайман — мен сизларга у зот айтмаган нарсани айтдим деб ўйламанглар», — дедим. Улар менга: «Аллоҳга қасамки, сен бизнинг наздимизда албатта ростгўйсан, сен истаган нарсани албатта қиламиз», — дейишди. Шунда мен улардан бир гуруҳ киши билан Расулуллоҳ ﷺ нинг сўзини, у зотнинг уларга (уловни) рад этганини, сўнг кейин берганини эшитган кишиларнинг олдига бордим. Улар эса мен айтган нарсани айнан ўзидек (ўша кишиларга) айтиб беришди.