حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ مِنْهَالٍ الضَّرِيرُ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ، عَنْ أَبِي حَصِينٍ، عَنْ عُمَيْرِ بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَلِيٍّ، قَالَ مَا كُنْتُ أُقِيمُ عَلَى أَحَدٍ حَدًّا فَيَمُوتَ فِيهِ فَأَجِدَ مِنْهُ فِي نَفْسِي إِلاَّ صَاحِبَ الْخَمْرِ لأَنَّهُ إِنْ مَاتَ وَدَيْتُهُ لأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمْ يَسُنَّهُ .
Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men birovga had (jazosini) tatbiq etib, u shu (jazo) tufayli oʻlib qolsa, koʻnglimda (afsus) sezmagan boʻlardim, faqat xamr (ichganlik) sohibidan boshqasidan. Chunki u oʻlsa, men uning diyatini toʻlardim, sababi Rasululloh ﷺ uni (xamr haddi miqdorini) sunnat qilib belgilamaganlar.