وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَأَبُو كُرَيْبٍ قَالاَ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ جَاءَتْ فَاطِمَةُ بِنْتُ أَبِي حُبَيْشٍ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي امْرَأَةٌ أُسْتَحَاضُ فَلاَ أَطْهُرُ أَفَأَدَعُ الصَّلاَةَ فَقَالَ " لاَ إِنَّمَا ذَلِكِ عِرْقٌ وَلَيْسَ بِالْحَيْضَةِ فَإِذَا أَقْبَلَتِ الْحَيْضَةُ فَدَعِي الصَّلاَةَ وَإِذَا أَدْبَرَتْ فَاغْسِلِي عَنْكِ الدَّمَ وَصَلِّي " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Fotima bint Abu Hubaysh Nabiy ﷺ huzuriga kelib: «Yo Rasululloh! Men istihoza boʻladigan (qoni toʻxtamaydigan) ayolman, (shu sababli) poklanmayman; namozni tark etaymi?» dedi. Shunda (Nabiy ﷺ): «Yoʻq, albatta bu (bir) tomir (qoni)dir, hayz emas. Bas, hayz kelganda namozni tark et, u ketganda esa oʻzingdan qonni yuvib, namoz oʻqi», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Фотима бинт Абу Ҳубайш Набий ﷺ ҳузурига келиб: «Ё Расулуллоҳ! Мен истиҳоза бўладиган (қони тўхтамайдиган) аёлман, (шу сабабли) покланмайман; намозни тарк этайми?» деди. Шунда (Набий ﷺ): «Йўқ, албатта бу (бир) томир (қони)дир, ҳайз эмас. Бас, ҳайз келганда намозни тарк эт, у кетганда эса ўзингдан қонни ювиб, намоз ўқи», дедилар.