حَدَّثَنَا شَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، - يَعْنِي ابْنَ الْمُغِيرَةِ - حَدَّثَنَا حُمَيْدُ، بْنُ هِلاَلٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُغَفَّلٍ، قَالَ أَصَبْتُ جِرَابًا مِنْ شَحْمٍ يَوْمَ خَيْبَرَ - قَالَ - فَالْتَزَمْتُهُ فَقُلْتُ لاَ أُعْطِي الْيَوْمَ أَحَدًا مِنْ هَذَا شَيْئًا - قَالَ - فَالْتَفَتُّ فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُتَبَسِّمًا .
Abdulloh ibn Mugʻaffal (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Xaybar kuni men bir xalta yogʻ topib oldim. Men uni quchoqlab olib: «Bugun bundan hech kimga hech narsa bermayman», dedim. Soʻng oʻgirilib qarasam, Rasululloh ﷺ tabassum qilib turardilar.Абдуллоҳ ибн Муғаффал (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Хайбар куни мен бир халта ёғ топиб олдим. Мен уни қучоқлаб олиб: «Бугун бундан ҳеч кимга ҳеч нарса бермайман», дедим. Сўнг ўгирилиб қарасам, Расулуллоҳ ﷺ табассум қилиб турардилар.