حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَحَامِدُ بْنُ عُمَرَ الْبَكْرَاوِيُّ، وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، الْقَيْسِيُّ كُلُّهُمْ عَنِ الْمُعْتَمِرِ، - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ أَبِي شَيْبَةَ - حَدَّثَنَا مُعْتَمِرُ بْنُ سُلَيْمَانَ التَّيْمِيُّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ رَجُلاً، - وَقَالَ حَامِدٌ وَابْنُ عَبْدِ الأَعْلَى أَنَّ الرَّجُلَ، - كَانَ يَجْعَلُ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم النَّخَلاَتِ مِنْ أَرْضِهِ . حَتَّى فُتِحَتْ عَلَيْهِ قُرَيْظَةُ وَالنَّضِيرُ فَجَعَلَ بَعْدَ ذَلِكَ يَرُدُّ عَلَيْهِ مَا كَانَ أَعْطَاهُ . قَالَ أَنَسٌ وَإِنَّ أَهْلِي أَمَرُونِي أَنْ آتِيَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَسْأَلَهُ مَا كَانَ أَهْلُهُ أَعْطَوْهُ أَوْ بَعْضَهُ وَكَانَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ أَعْطَاهُ أُمَّ أَيْمَنَ فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَعْطَانِيهِنَّ فَجَاءَتْ أُمُّ أَيْمَنَ فَجَعَلَتِ الثَّوْبَ فِي عُنُقِي وَقَالَتْ وَاللَّهِ لاَ نُعْطِيكَاهُنَّ وَقَدْ أَعْطَانِيهِنَّ . فَقَالَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا أُمَّ أَيْمَنَ اتْرُكِيهِ وَلَكِ كَذَا وَكَذَا " . وَتَقُولُ كَلاَّ وَالَّذِي لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ . فَجَعَلَ يَقُولُ كَذَا حَتَّى أَعْطَاهَا عَشْرَةَ أَمْثَالِهِ أَوْ قَرِيبًا مِنْ عَشْرَةِ أَمْثَالِهِ .
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: bir kishi oʻz yeridan Nabiy ﷺ ga (mevasidan foydalanish uchun) bir necha xurmo daraxtini ajratib bergan edi. To Qurayza va Nazir (yahudiylari yerlari) u zotga fath etilgunicha (shunday boʻldi). Soʻng (kishi) bergan narsalarini qaytarib ola boshladi. Anas dedi: Mening yaqinlarim menga Nabiy ﷺ huzuriga borib, u zotning yaqinlari bergan narsani yoki uning bir qismini soʻrab olishimni buyurishdi. Holbuki, Allohning Nabiysi ﷺ ularni Ummu Aymanga bergan edi. Men Nabiy ﷺ huzuriga keldim, u zot ularni menga berdilar. Shunda Ummu Ayman kelib, (boʻynimga) matoni soldi va: «Yoʻq, Alloh nomiga qasamki, biz ularni senga bermaymiz, holbuki u zot ularni menga bergan edi», dedi. Allohning Nabiysi ﷺ: «Ey Ummu Ayman, uni qoʻyib yubor, senga buncha-buncha (daraxt boʻladi)», dedilar. (Ummu Ayman): «Yoʻq, Undan boshqa iloh boʻlmagan Zotga qasamki!» derdi. (Nabiy ﷺ) esa: «Buncha-buncha», deb (raqamni oshirib) borardilar — toki unga oʻn baravar yoki oʻn baravarga yaqin (daraxt) bergunlaricha.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: бир киши ўз еридан Набий ﷺ га (мевасидан фойдаланиш учун) бир неча хурмо дарахтини ажратиб берган эди. То Қурайза ва Назир (яҳудийлари ерлари) у зотга фатҳ этилгунича (шундай бўлди). Сўнг (киши) берган нарсаларини қайтариб ола бошлади. Анас деди: Менинг яқинларим менга Набий ﷺ ҳузурига бориб, у зотнинг яқинлари берган нарсани ёки унинг бир қисмини сўраб олишимни буюришди. Ҳолбуки, Аллоҳнинг Набийси ﷺ уларни Умму Айманга берган эди. Мен Набий ﷺ ҳузурига келдим, у зот уларни менга бердилар. Шунда Умму Айман келиб, (бўйнимга) матони солди ва: «Йўқ, Аллоҳ номига қасамки, биз уларни сенга бермаймиз, ҳолбуки у зот уларни менга берган эди», деди. Аллоҳнинг Набийси ﷺ: «Эй Умму Айман, уни қўйиб юбор, сенга бунча-бунча (дарахт бўлади)», дедилар. (Умму Айман): «Йўқ, Ундан бошқа илоҳ бўлмаган Зотга қасамки!» дерди. (Набий ﷺ) эса: «Бунча-бунча», деб (рақамни ошириб) борардилар — токи унга ўн баравар ёки ўн бараварга яқин (дарахт) бергунларича.