وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، عَنْ خَالِدٍ، عَنِ الْحَكَمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، بْنِ الأَعْرَجِ عَنْ مَعْقِلِ بْنِ يَسَارٍ، قَالَ لَقَدْ رَأَيْتُنِي يَوْمَ الشَّجَرَةِ وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُبَايِعُ النَّاسَ وَأَنَا رَافِعٌ غُصْنًا مِنْ أَغْصَانِهَا عَنْ رَأْسِهِ وَنَحْنُ أَرْبَعَ عَشْرَةَ مِائَةً قَالَ لَمْ نُبَايِعْهُ عَلَى الْمَوْتِ وَلَكِنْ بَايَعْنَاهُ عَلَى أَنْ لاَ نَفِرَّ .
Maʼqil ibn Yasor (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Daraxt kuni oʻzimni (shunday holatda) koʻrdimki, Nabiy ﷺ odamlardan bayʼat olar edilar, men esa daraxtning bir shoxini u zotning boshlari uzra koʻtarib turardim. Biz bir ming toʻrt yuz kishi edik. (Maʼqil) dedi: Biz unga oʻlim ustiga bayʼat qilmagan edik, balki qochmaslik ustiga bayʼat qilgan edik.