حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ عَرَضَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ أُحُدٍ فِي الْقِتَالِ وَأَنَا ابْنُ أَرْبَعَ عَشْرَةَ سَنَةً فَلَمْ يُجِزْنِي وَعَرَضَنِي يَوْمَ الْخَنْدَقِ وَأَنَا ابْنُ خَمْسَ عَشْرَةَ سَنَةً فَأَجَازَنِي . قَالَ نَافِعٌ فَقَدِمْتُ عَلَى عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ وَهُوَ يَوْمَئِذٍ خَلِيفَةٌ فَحَدَّثْتُهُ هَذَا الْحَدِيثَ فَقَالَ إِنَّ هَذَا لَحَدٌّ بَيْنَ الصَّغِيرِ وَالْكَبِيرِ . فَكَتَبَ إِلَى عُمَّالِهِ أَنْ يَفْرِضُوا لِمَنْ كَانَ ابْنَ خَمْسَ عَشْرَةَ سَنَةً وَمَنْ كَانَ دُونَ ذَلِكَ فَاجْعَلُوهُ فِي الْعِيَالِ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi. U dedi: Rasululloh ﷺ Uhud kuni jangda meni koʻzdan kechirdilar, men oʻn toʻrt yoshda edim, meni (jangga) qoʻymadilar. Xandaq kuni ham meni koʻzdan kechirdilar, men oʻn besh yoshda edim, ruxsat berdilar. Nofeʼ dedi: Men Umar ibn Abdulazizning huzuriga keldim, u oʻsha kunda xalifa edi, unga shu hadisni soʻzlab berdim. Shunda u: «Albatta bu (yosh) kichik bilan kattaning oʻrtasidagi chegaradir», — dedi. Va u oʻz amaldorlariga oʻn besh yoshga toʻlganlarga (nafaqa) tayinlashlarini, bundan kichiklarni esa oila jumlasiga qoʻyishlarini yozib (buyurib) yubordi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади. У деди: Расулуллоҳ ﷺ Уҳуд куни жангда мени кўздан кечирдилар, мен ўн тўрт ёшда эдим, мени (жангга) қўймадилар. Хандақ куни ҳам мени кўздан кечирдилар, мен ўн беш ёшда эдим, рухсат бердилар. Нофеъ деди: Мен Умар ибн Абдулазизнинг ҳузурига келдим, у ўша кунда халифа эди, унга шу ҳадисни сўзлаб бердим. Шунда у: «Албатта бу (ёш) кичик билан каттанинг ўртасидаги чегарадир», — деди. Ва у ўз амалдорларига ўн беш ёшга тўлганларга (нафақа) тайинлашларини, бундан кичикларни эса оила жумласига қўйишларини ёзиб (буюриб) юборди.