وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، ح وَحَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ، حَدَّثَنَا أَبِي قَالاَ، جَمِيعًا حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُحَارِبٍ، عَنْ جَابِرٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِكَرَاهَةِ الطُّرُوقِ وَلَمْ يَذْكُرْ يَتَخَوَّنُهُمْ أَوْ يَلْتَمِسُ عَثَرَاتِهِمْ .
Jobir (roziyallohu anhu)dan, u Nabiy ﷺ dan kechasi (kutilmaganda) kelishning makruhligi haqida rivoyat qilinadi; ammo unda «ularga xiyonat (qilgan-qilmaganini) gumon qilib yoki ularning xatolarini izlab» (degan soʻzlar) zikr qilinmagan.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан, у Набий ﷺ дан кечаси (кутилмаганда) келишнинг макруҳлиги ҳақида ривоят қилинади; аммо унда «уларга хиёнат (қилган-қилмаганини) гумон қилиб ёки уларнинг хатоларини излаб» (деган сўзлар) зикр қилинмаган.