حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ هِشَامِ بْنِ زَيْدٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ مَرَرْنَا فَاسْتَنْفَجْنَا أَرْنَبًا بِمَرِّ الظَّهْرَانِ فَسَعَوْا عَلَيْهِ فَلَغَبُوا . قَالَ فَسَعَيْتُ حَتَّى أَدْرَكْتُهَا فَأَتَيْتُ بِهَا أَبَا طَلْحَةَ فَذَبَحَهَا فَبَعَثَ بِوَرِكِهَا وَفَخِذَيْهَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَتَيْتُ بِهَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَبِلَهُ .
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Biz Marriz-Zahronda (yoʻl) oʻtayotib bir quyonni hurkitib yubordik. (Hamrohlarim) uning ortidan yugurib, holdan toydilar. Men ham yugurib, oxiri uni tutib oldim. Soʻng uni Abu Talhaning oldiga olib keldim. U (quyonni) soʻydi va uning sonu boldirlarini men orqali Rasululloh ﷺ ga yubordi. Men uni Rasululloh ﷺ ga olib keldim, u zot esa qabul qildilar.»