وَحَدَّثَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ إِسْحَاقَ، أَخْبَرَنَا سَعِيدُ بْنُ كَثِيرِ بْنِ عُفَيْرٍ أَبُو عُثْمَانَ الْمِصْرِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، حَدَّثَنِي يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي عَلِيُّ بْنُ حُسَيْنِ، بْنِ عَلِيٍّ أَنَّ حُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ، أَخْبَرَهُ أَنَّ عَلِيًّا قَالَ كَانَتْ لِي شَارِفٌ مِنْ نَصِيبِي مِنَ الْمَغْنَمِ يَوْمَ بَدْرٍ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَعْطَانِي شَارِفًا مِنَ الْخُمُسِ يَوْمَئِذٍ فَلَمَّا أَرَدْتُ أَنْ أَبْتَنِيَ بِفَاطِمَةَ بِنْتِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاعَدْتُ رَجُلاً صَوَّاغًا مِنْ بَنِي قَيْنُقَاعَ يَرْتَحِلُ مَعِيَ فَنَأْتِي بِإِذْخِرٍ أَرَدْتُ أَنْ أَبِيعَهُ مِنَ الصَّوَّاغِينَ فَأَسْتَعِينَ بِهِ فِي وَلِيمَةِ عُرْسِي فَبَيْنَا أَنَا أَجْمَعُ لِشَارِفَىَّ مَتَاعًا مِنَ الأَقْتَابِ وَالْغَرَائِرِ وَالْحِبَالِ وَشَارِفَاىَ مُنَاخَانِ إِلَى جَنْبِ حُجْرَةِ رَجُلٍ مِنَ الأَنْصَارِ وَجَمَعْتُ حِينَ جَمَعْتُ مَا جَمَعْتُ فَإِذَا شَارِفَاىَ قَدِ اجْتُبَّتْ أَسْنِمَتُهُمَا وَبُقِرَتْ خَوَاصِرُهُمَا وَأُخِذَ مِنْ أَكْبَادِهِمَا فَلَمْ أَمْلِكْ عَيْنَىَّ حِينَ رَأَيْتُ ذَلِكَ الْمَنْظَرَ مِنْهُمَا قُلْتُ مَنْ فَعَلَ هَذَا قَالُوا فَعَلَهُ حَمْزَةُ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ وَهُوَ فِي هَذَا الْبَيْتِ فِي شَرْبٍ مِنَ الأَنْصَارِ غَنَّتْهُ قَيْنَةٌ وَأَصْحَابَهُ فَقَالَتْ فِي غِنَائِهَا أَلاَ يَا حَمْزَ لِلشُّرُفِ النِّوَاءِ فَقَامَ حَمْزَةُ بِالسَّيْفِ فَاجْتَبَّ أَسْنِمَتَهُمَا وَبَقَرَ خَوَاصِرَهُمَا فَأَخَذَ مِنْ أَكْبَادِهِمَا قَالَ عَلِيٌّ فَانْطَلَقْتُ حَتَّى أَدْخُلَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَعِنْدَهُ زَيْدُ بْنُ حَارِثَةَ - قَالَ - فَعَرَفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي وَجْهِيَ الَّذِي لَقِيتُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا لَكَ " قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَاللَّهِ مَا رَأَيْتُ كَالْيَوْمِ قَطُّ عَدَا حَمْزَةُ عَلَى نَاقَتَىَّ فَاجْتَبَّ أَسْنِمَتَهُمَا وَبَقَرَ خَوَاصِرَهُمَا وَهَا هُوَ ذَا فِي بَيْتٍ مَعَهُ شَرْبٌ - قَالَ - فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِرِدَائِهِ فَارْتَدَاهُ ثُمَّ انْطَلَقَ يَمْشِي وَاتَّبَعْتُهُ أَنَا وَزَيْدُ بْنُ حَارِثَةَ حَتَّى جَاءَ الْبَابَ الَّذِي فِيهِ حَمْزَةُ فَاسْتَأْذَنَ فَأَذِنُوا لَهُ فَإِذَا هُمْ شَرْبٌ فَطَفِقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَلُومُ حَمْزَةَ فِيمَا فَعَلَ فَإِذَا حَمْزَةُ مُحْمَرَّةٌ عَيْنَاهُ فَنَظَرَ حَمْزَةُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ صَعَّدَ النَّظَرَ إِلَى رُكْبَتَيْهِ ثُمَّ صَعَّدَ النَّظَرَ فَنَظَرَ إِلَى سُرَّتِهِ ثُمَّ صَعَّدَ النَّظَرَ فَنَظَرَ إِلَى وَجْهِهِ فَقَالَ حَمْزَةُ وَهَلْ أَنْتُمْ إِلاَّ عَبِيدٌ لأَبِي فَعَرَفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ ثَمِلٌ فَنَكَصَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى عَقِبَيْهِ الْقَهْقَرَى وَخَرَجَ وَخَرَجْنَا مَعَهُ .
Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Badr kuni oʻljadagi ulushimdan menga bir qari urgʻochi tuya tegdi, oʻsha kuni Rasululloh ﷺ menga xumsdan (beshdan bir ulushdan) yana bir qari urgʻochi tuya bergan edilar. Men Rasululloh ﷺ ning qizlari Fotima bilan turmush qurmoqchi boʻlganimda, Bani Qaynuqodan boʻlgan bir zargar kishi bilan men bilan birga ketishini va izxir (oʻt) olib kelishimizni vaʼdalashdim — uni zargarlarga sotib, undan oʻz toʻyimning ziyofatiga (mablagʻ) hozirlamoqchi edim. Men ikki tuyam uchun palon, qop va arqonlardan iborat anjom toʻplayotgan edim, ikki tuyam esa ansorlardan boʻlgan bir kishining hujrasi yonida choʻktirilgan edi. Toʻplaydiganimni toʻplab boʻlganimda, qarasam ikki tuyamning oʻrkachlari kesilgan, biqinlari yorilgan va jigarlaridan olingan edi! Men ularning oʻsha manzarasini koʻrganimda koʻzlarimga (yoshga) hokim boʻlolmadim. ‹Buni kim qildi?› dedim. ‹Buni Hamza ibn Abdulmuttalib qildi, u ana shu uyda ansorlardan bir guruh bilan ichib oʻtiribdi, unga va sheriklariga bir choʻri qoʻshiq aytdi›, deyishdi. U (choʻri) oʻz qoʻshigʻida: ‹Ey Hamza, ana semiz qari tuyalar!› degan ekan. Shunda Hamza qilich bilan turib, ularning oʻrkachlarini kesib, biqinlarini yorib, jigarlaridan olibdi». Ali dedi: «Men yoʻlga tushib, Rasululloh ﷺ huzurlariga kirdim, yonlarida Zayd ibn Horisa bor edi. Rasululloh ﷺ yuzimdan boshimga tushgan narsani anglab, ﷺ: ‹Senga nima boʻldi?› dedilar. Men: ‹Yo Rasululloh! Vallohi, men hech qachon bugungidek (kunni) koʻrmaganman: Hamza ikki tuyamga tajovuz qilib, oʻrkachlarini kesib, biqinlarini yoribdi, mana u oʻzi bir uyda ichkilik aysh-ishrati bilan band›, dedim. Rasululloh ﷺ ridolarini chaqirib, uni yopinib oldilar, soʻng piyoda yoʻlga tushdilar, men va Zayd ibn Horisa u zotga ergashdik, nihoyat Hamza turgan eshikka kelib, izn soʻradilar, ular izn berishdi, qarasak ular ichib oʻtirishibdi. Rasululloh ﷺ Hamzani qilgan ishi uchun malomat qila boshladilar. Hamzaning koʻzlari qizarib ketgan edi. Hamza Rasululloh ﷺ ga qaradi, soʻng nazarini tizzalariga koʻtarib qaradi, soʻng nazarini koʻtarib kindiklariga qaradi, soʻng nazarini koʻtarib yuzlariga qaradi-da: ‹Sizlar mening otamning qullaridan boshqa narsa emassizlar!› dedi. Rasululloh ﷺ uning mast ekanini anglab, tovonlari ustida ortlariga tisarilib chekindilar va chiqib ketdilar, biz ham u zot bilan birga chiqdik».Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Бадр куни ўлжадаги улушимдан менга бир қари урғочи туя тегди, ўша куни Расулуллоҳ ﷺ менга хумсдан (бешдан бир улушдан) яна бир қари урғочи туя берган эдилар. Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг қизлари Фотима билан турмуш қурмоқчи бўлганимда, Бани Қайнуқодан бўлган бир заргар киши билан мен билан бирга кетишини ва изхир (ўт) олиб келишимизни ваъдалашдим — уни заргарларга сотиб, ундан ўз тўйимнинг зиёфатига (маблағ) ҳозирламоқчи эдим. Мен икки туям учун палон, қоп ва арқонлардан иборат анжом тўплаётган эдим, икки туям эса ансорлардан бўлган бир кишининг ҳужраси ёнида чўктирилган эди. Тўплайдиганимни тўплаб бўлганимда, қарасам икки туямнинг ўркачлари кесилган, биқинлари ёрилган ва жигарларидан олинган эди! Мен уларнинг ўша манзарасини кўрганимда кўзларимга (ёшга) ҳоким бўлолмадим. ‹Буни ким қилди?› дедим. ‹Буни Ҳамза ибн Абдулмутталиб қилди, у ана шу уйда ансорлардан бир гуруҳ билан ичиб ўтирибди, унга ва шерикларига бир чўри қўшиқ айтди›, дейишди. У (чўри) ўз қўшиғида: ‹Эй Ҳамза, ана семиз қари туялар!› деган экан. Шунда Ҳамза қилич билан туриб, уларнинг ўркачларини кесиб, биқинларини ёриб, жигарларидан олибди». Али деди: «Мен йўлга тушиб, Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига кирдим, ёнларида Зайд ибн Ҳориса бор эди. Расулуллоҳ ﷺ юзимдан бошимга тушган нарсани англаб, ﷺ: ‹Сенга нима бўлди?› дедилар. Мен: ‹Ё Расулуллоҳ! Валлоҳи, мен ҳеч қачон бугунгидек (кунни) кўрмаганман: Ҳамза икки туямга тажовуз қилиб, ўркачларини кесиб, биқинларини ёрибди, мана у ўзи бир уйда ичкилик айш-ишрати билан банд›, дедим. Расулуллоҳ ﷺ ридоларини чақириб, уни ёпиниб олдилар, сўнг пиёда йўлга тушдилар, мен ва Зайд ибн Ҳориса у зотга эргашдик, ниҳоят Ҳамза турган эшикка келиб, изн сўрадилар, улар изн беришди, қарасак улар ичиб ўтиришибди. Расулуллоҳ ﷺ Ҳамзани қилган иши учун маломат қила бошладилар. Ҳамзанинг кўзлари қизариб кетган эди. Ҳамза Расулуллоҳ ﷺ га қаради, сўнг назарини тиззаларига кўтариб қаради, сўнг назарини кўтариб киндикларига қаради, сўнг назарини кўтариб юзларига қаради-да: ‹Сизлар менинг отамнинг қулларидан бошқа нарса эмассизлар!› деди. Расулуллоҳ ﷺ унинг маст эканини англаб, товонлари устида ортларига тисарилиб чекиндилар ва чиқиб кетдилар, биз ҳам у зот билан бирга чиқдик».