وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَسُرَيْجُ بْنُ يُونُسَ، - وَاللَّفْظُ لأَبِي بَكْرٍ - قَالاَ حَدَّثَنَا مَرْوَانُ بْنُ مُعَاوِيَةَ، عَنْ مَنْصُورِ بْنِ حَيَّانَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، قَالَ أَشْهَدُ عَلَى ابْنِ عُمَرَ وَابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّهُمَا شَهِدَا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنِ الدُّبَّاءِ وَالْحَنْتَمِ وَالْمُزَفَّتِ وَالنَّقِيرِ .
Ibn Umar (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ ad-dubba (qovoq), al-hantam (yashil sirlangan kosa), al-muzaffat (smola surilgan idish) va an-naqir (oʻyilgan yogʻoch idish)dan qaytardilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ ад-дубба (қовоқ), ал-ҳантам (яшил сирланган коса), ал-музаффат (смола сурилган идиш) ва ан-нақир (ўйилган ёғоч идиш)дан қайтардилар.