حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَأَبُو كُرَيْبٍ - وَاللَّفْظُ لأَبِي كُرَيْبٍ - قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاسْتَسْقَى فَقَالَ رَجُلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلاَ نَسْقِيكَ نَبِيذًا فَقَالَ " بَلَى " . قَالَ فَخَرَجَ الرَّجُلُ يَسْعَى فَجَاءَ بِقَدَحٍ فِيهِ نَبِيذٌ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَلاَّ خَمَّرْتَهُ وَلَوْ تَعْرُضُ عَلَيْهِ عُودًا " . قَالَ فَشَرِبَ .
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Biz Rasululloh ﷺ bilan birga edik, u zot suv soʻradilar. Shunda bir kishi: «Yo Rasululloh! Sizga nabiz ichirsak boʻlmaydimi?» dedi. U zot: «Boʻladi (ha)», dedilar. (Jobir) dedi: Bas, u kishi shoshib chiqib ketdi va ichida nabiz boʻlgan bir piyola keltirdi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Uni nega yopmading, hatto ustiga bir tayoqni koʻndalang qoʻyib boʻlsa-da (yopmaysanmi)?» dedilar. (Jobir) dedi: Soʻng (u zot) ichdilar.