حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ سَمِعْتُ جَبَلَةَ، بْنَ سُحَيْمٍ قَالَ كَانَ ابْنُ الزُّبَيْرِ يَرْزُقُنَا التَّمْرَ - قَالَ - وَقَدْ كَانَ أَصَابَ النَّاسَ يَوْمَئِذٍ جُهْدٌ وَكُنَّا نَأْكُلُ فَيَمُرُّ عَلَيْنَا ابْنُ عُمَرَ وَنَحْنُ نَأْكُلُ فَيَقُولُ لاَ تُقَارِنُوا فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنِ الإِقْرَانِ إِلاَّ أَنْ يَسْتَأْذِنَ الرَّجُلُ أَخَاهُ . قَالَ شُعْبَةُ لاَ أُرَى هَذِهِ الْكَلِمَةَ إِلاَّ مِنْ كَلِمَةِ ابْنِ عُمَرَ . يَعْنِي الاِسْتِئْذَانَ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Ibn Zubayr bizga xurmo rizq qilib berar edi. (Jabala) dedi: «Oʻsha kunlari odamlarga (ochlik) qiyinchiligi yetgan edi, biz (xurmo) yer edik. Biz yeb oʻtirganimizda Ibn Umar yonimizdan oʻtib qolar va: ‹Juftlab (bir vaqtda ikkitadan) yemanglar, chunki Rasululloh ﷺ — kishi (sherigi) birodaridan ruxsat soʻramaguncha — (xurmoni) juftlab yeyishdan qaytardilar›, der edi». Shuʼba dedi: «Men bu soʻzni — yaʼni ruxsat soʻrash (haqidagisini) — Ibn Umarning oʻz soʻzidan boʻlsa kerak, deb oʻylayman».