حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ فُضَيْلِ بْنِ غَزْوَانَ، عَنْ أَبِي، حَازِمٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، . أَنَّ رَجُلاً، مِنَ الأَنْصَارِ بَاتَ بِهِ ضَيْفٌ فَلَمْ يَكُنْ عِنْدَهُ إِلاَّ قُوتُهُ وَقُوتُ صِبْيَانِهِ فَقَالَ لاِمْرَأَتِهِ نَوِّمِي الصِّبْيَةَ وَأَطْفِئِي السِّرَاجَ وَقَرِّبِي لِلضَّيْفِ مَا عِنْدَكِ - قَالَ - فَنَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ { وَيُؤْثِرُونَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ}
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: ansorlardan bir kishining oldida bir mehmon tunadi, holbuki uning oldida oʻzining va bolalarining ozigʻidan boshqa hech narsa yoʻq edi. Shunda u xotiniga: «Bolalarni uxlat, chirogʻni oʻchir va oldingda bor narsani mehmonga taqdim et», dedi. (Rovi) dedi: Shunda bu oyat nozil boʻldi: {Va oʻzlari muhtoj boʻlsalar-da, (oʻzlaridan koʻra birodarlarini) afzal koʻrurlar} (Hashr surasi 9-oyat).