حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا سَالِمُ بْنُ نُوحٍ الْعَطَّارُ، عَنِ الْجُرَيْرِيِّ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، قَالَ نَزَلَ عَلَيْنَا أَضْيَافٌ لَنَا - قَالَ - وَكَانَ أَبِي يَتَحَدَّثُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ اللَّيْلِ - قَالَ - فَانْطَلَقَ وَقَالَ يَا عَبْدَ الرَّحْمَنِ افْرُغْ مِنْ أَضْيَافِكَ . قَالَ فَلَمَّا أَمْسَيْتُ جِئْنَا بِقِرَاهُمْ - قَالَ - فَأَبَوْا فَقَالُوا حَتَّى يَجِيءَ أَبُو مَنْزِلِنَا فَيَطْعَمَ مَعَنَا - قَالَ - فَقُلْتُ لَهُمْ إِنَّهُ رَجُلٌ حَدِيدٌ وَإِنَّكُمْ إِنْ لَمْ تَفْعَلُوا خِفْتُ أَنْ يُصِيبَنِي مِنْهُ أَذًى - قَالَ - فَأَبَوْا فَلَمَّا جَاءَ لَمْ يَبْدَأْ بِشَىْءٍ أَوَّلَ مِنْهُمْ فَقَالَ أَفَرَغْتُمْ مِنْ أَضْيَافِكُمْ قَالَ قَالُوا لاَ وَاللَّهِ مَا فَرَغْنَا . قَالَ أَلَمْ آمُرْ عَبْدَ الرَّحْمَنِ قَالَ وَتَنَحَّيْتُ عَنْهُ فَقَالَ يَا عَبْدَ الرَّحْمَنِ . قَالَ فَتَنَحَّيْتُ - قَالَ - فَقَالَ يَا غُنْثَرُ أَقْسَمْتُ عَلَيْكَ إِنْ كُنْتَ تَسْمَعُ صَوْتِي إِلاَّ جِئْتَ - قَالَ - فَجِئْتُ فَقُلْتُ وَاللَّهِ مَا لِي ذَنْبٌ هَؤُلاَءِ أَضْيَافُكَ فَسَلْهُمْ قَدْ أَتَيْتُهُمْ بِقِرَاهُمْ فَأَبَوْا أَنْ يَطْعَمُوا حَتَّى تَجِيءَ - قَالَ - فَقَالَ مَا لَكُمْ أَلاَ تَقْبَلُوا عَنَّا قِرَاكُمْ - قَالَ - فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ فَوَاللَّهِ لاَ أَطْعَمُهُ اللَّيْلَةَ - قَالَ - فَقَالُوا فَوَاللَّهِ لاَ نَطْعَمُهُ حَتَّى تَطْعَمَهُ . قَالَ فَمَا رَأَيْتُ كَالشَّرِّ كَاللَّيْلَةِ قَطُّ وَيْلَكُمْ مَا لَكُمْ أَنْ لاَ تَقْبَلُوا عَنَّا قِرَاكُمْ قَالَ ثُمَّ قَالَ أَمَّا الأُولَى فَمِنَ الشَّيْطَانِ هَلُمُّوا قِرَاكُمْ - قَالَ - فَجِيءَ بِالطَّعَامِ فَسَمَّى فَأَكَلَ وَأَكَلُوا - قَالَ - فَلَمَّا أَصْبَحَ غَدَا عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ بَرُّوا وَحَنِثْتُ - قَالَ - فَأَخْبَرَهُ فَقَالَ " بَلْ أَنْتَ أَبَرُّهُمْ وَأَخْيَرُهُمْ " . قَالَ وَلَمْ تَبْلُغْنِي كَفَّارَةٌ .
Abdurahmon ibn Abu Bakr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: u dedi: bizning uyimizga mehmonlarimiz tushdi. Otam tunda Rasululloh ﷺ bilan suhbatlashar edi. U ketayotib: «Ey Abdurahmon, mehmonlaringni yedirib (xizmatini bajarib) qoʻy», dedi. Kech kirgach, biz ularga taomni keltirdik, ammo ular bosh tortib: «Uyimiz egasi kelib biz bilan birga yemaguncha (yemaymiz)», dedilar. Men ularga: «U qattiqqoʻl kishi, agar sizlar (yemasangizlar) men uning tomonidan ozor yetishidan qoʻrqaman», dedim. Ammo ular bosh tortdilar. U (otam) kelganda, eng avval ulardan boshqa narsadan boshlamay: «Mehmonlaringizni yedirdingizmi?» dedi. (Ahli oila): «Yoʻq, vallohi, biz (taom) berib boʻlmadik», dedilar. (Otam): «Men Abdurahmonga buyurmaganmidim?» dedi. Men undan chetlanib ketdim. U: «Ey Abdurahmon!» dedi. Men chetlandim. U: «Ey ahmoq! Sendan qasam ilan soʻrayman, agar ovozimni eshitayotgan boʻlsang, albatta kelgin!» dedi. Men keldim va: «Vallohi, mening gunohim yoʻq! Mana bular sening mehmonlaring, ulardan soʻra. Men ularga taomni keltirdim, ammo ular sen kelmaguncha yeyishdan bosh tortdilar», dedim. U: «Sizlarga nima boʻldi, nega bizdan taomingizni qabul qilmaysizlar?» dedi. Abu Bakr: «Vallohi, men bu kecha uni yemayman!» dedi. Ular: «Vallohi, sen yemaguningcha biz ham yemaymiz!» dedilar. (Abu Bakr): «Bu kechadek yomon (kecha)ni hech qachon koʻrmaganman! Holingizga voy! Sizlarga nima boʻldi, nega bizdan taomingizni qabul qilmaysizlar?» dedi. Soʻng: «Avvalgisi (qasamim) shaytondan edi; taomingizni keltiringlar!» dedi. Taom keltirildi, u bismilloh aytib yedi, ular ham yedilar. Tong otgach, u Nabiy ﷺ huzuriga erta bordi va: «Yo Rasululloh! Ular (qasamlarida) sodiq chiqdilar, men esa qasamimni buzdim», dedi. Soʻng u (zotga voqeani) xabar berdi. (Rasululloh ﷺ): «Yoʻq, balki sen ulardan koʻra sodiqroq va yaxshiroqsan», dedilar. (Abdurahmon) dedi: menga (otamning) kaffarot (toʻlagani haqida) xabar yetmadi.Абдураҳмон ибн Абу Бакр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: у деди: бизнинг уйимизга меҳмонларимиз тушди. Отам тунда Расулуллоҳ ﷺ билан суҳбатлашар эди. У кетаётиб: «Эй Абдураҳмон, меҳмонларингни едириб (хизматини бажариб) қўй», деди. Кеч киргач, биз уларга таомни келтирдик, аммо улар бош тортиб: «Уйимиз эгаси келиб биз билан бирга емагунча (емаймиз)», дедилар. Мен уларга: «У қаттиққўл киши, агар сизлар (емасангизлар) мен унинг томонидан озор етишидан қўрқаман», дедим. Аммо улар бош тортдилар. У (отам) келганда, энг аввал улардан бошқа нарсадан бошламай: «Меҳмонларингизни едирдингизми?» деди. (Аҳли оила): «Йўқ, валлоҳи, биз (таом) бериб бўлмадик», дедилар. (Отам): «Мен Абдураҳмонга буюрмаганмидим?» деди. Мен ундан четланиб кетдим. У: «Эй Абдураҳмон!» деди. Мен четландим. У: «Эй аҳмоқ! Сендан қасам илан сўрайман, агар овозимни эшитаётган бўлсанг, албатта келгин!» деди. Мен келдим ва: «Валлоҳи, менинг гуноҳим йўқ! Мана булар сенинг меҳмонларинг, улардан сўра. Мен уларга таомни келтирдим, аммо улар сен келмагунча ейишдан бош тортдилар», дедим. У: «Сизларга нима бўлди, нега биздан таомингизни қабул қилмайсизлар?» деди. Абу Бакр: «Валлоҳи, мен бу кеча уни емайман!» деди. Улар: «Валлоҳи, сен емагунингча биз ҳам емаймиз!» дедилар. (Абу Бакр): «Бу кечадек ёмон (кеча)ни ҳеч қачон кўрмаганман! Ҳолингизга вой! Сизларга нима бўлди, нега биздан таомингизни қабул қилмайсизлар?» деди. Сўнг: «Аввалгиси (қасамим) шайтондан эди; таомингизни келтиринглар!» деди. Таом келтирилди, у бисмиллоҳ айтиб еди, улар ҳам едилар. Тонг отгач, у Набий ﷺ ҳузурига эрта борди ва: «Ё Расулуллоҳ! Улар (қасамларида) содиқ чиқдилар, мен эса қасамимни буздим», деди. Сўнг у (зотга воқеани) хабар берди. (Расулуллоҳ ﷺ): «Йўқ, балки сен улардан кўра содиқроқ ва яхшироқсан», дедилар. (Абдураҳмон) деди: менга (отамнинг) каффарот (тўлагани ҳақида) хабар етмади.