حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنِ ابْنِ عَوْنٍ، عَنْ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ لَمَّا وَلَدَتْ أُمُّ سُلَيْمٍ قَالَتْ لِي يَا أَنَسُ انْظُرْ هَذَا الْغُلاَمَ فَلاَ يُصِيبَنَّ شَيْئًا حَتَّى تَغْدُوَ بِهِ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يُحَنِّكُهُ . قَالَ فَغَدَوْتُ فَإِذَا هُوَ فِي الْحَائِطِ وَعَلَيْهِ خَمِيصَةٌ جَوْنِيَّةٌ وَهُوَ يَسِمُ الظَّهْرَ الَّذِي قَدِمَ عَلَيْهِ فِي الْفَتْحِ .
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Umm Sulaym (oʻgʻil) tuqqanida menga: «Ey Anas, mana bu bolaga qara, uni Nabiy ﷺ ning oldilariga olib borib, u zot (xurmo bilan) tanglayini ishqalamagunlaricha unga hech narsa berma», dedi. (Anas) dedi: men ertalab (u zotning oldilariga) bordim, qarasam, u zot bogʻda ekanlar, ustlarida juvniya (degan) chiziqli kiyim bor edi va u zot fath (kuni) oʻzlariga keltirilgan tuyalarga togʻ bosayotgan edilar.