حَدَّثَنِي عُقْبَةُ بْنُ مُكْرَمٍ الْعَمِّيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ وَأَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ رَخَّصَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لآلِ حَزْمٍ فِي رُقْيَةِ الْحَيَّةِ وَقَالَ لأَسْمَاءَ بِنْتِ عُمَيْسٍ " مَا لِي أَرَى أَجْسَامَ بَنِي أَخِي ضَارِعَةً تُصِيبُهُمُ الْحَاجَةُ " . قَالَتْ لاَ وَلَكِنِ الْعَيْنُ تُسْرِعُ إِلَيْهِمْ . قَالَ " ارْقِيهِمْ " . قَالَتْ فَعَرَضْتُ عَلَيْهِ فَقَالَ " ارْقِيهِمْ " .
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ Hazm oilasiga ilon (chaqishi)dan ruqya qilishga ruxsat berdilar va Asmo binti Umaysga: «Nega birodarimning bolalari tanasini ozib ketgan koʻraman? Ularni hojat (ochlik) chalganmi?» dedilar. (Asmo): «Yoʻq, lekin ularga koʻz tez tegadi», dedi. (U zot): «Ularni ruqya qil», dedilar. (Asmo): «Men (ruqya soʻzlarini) u zotga koʻrsatdim», dedi. Shunda (u zot): «Ularni ruqya qil», dedilar.