وَحَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي جَرِيرُ بْنُ حَازِمٍ، عَنْ أَيُّوبَ السَّخْتِيَانِيِّ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " بَيْنَمَا كَلْبٌ يُطِيفُ بِرَكِيَّةٍ قَدْ كَادَ يَقْتُلُهُ الْعَطَشُ إِذْ رَأَتْهُ بَغِيٌّ مِنْ بَغَايَا بَنِي إِسْرَائِيلَ فَنَزَعَتْ مُوقَهَا فَاسْتَقَتْ لَهُ بِهِ فَسَقَتْهُ إِيَّاهُ فَغُفِرَ لَهَا بِهِ " .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Bir it bir quduq atrofida aylanib yurar, chanqoq uni oʻldirayozgan edi. Shu payt uni Bani Isroil fohishalaridan bir fohisha koʻrib qoldi-da, oʻzining mahsisini yechib, u bilan (quduqdan) suv tortib, (itga) sugʻordi. Shu (amal) sababli u (ayol) magʻfirat qilindi».Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Бир ит бир қудуқ атрофида айланиб юрар, чанқоқ уни ўлдираёзган эди. Шу пайт уни Бани Исроил фоҳишаларидан бир фоҳиша кўриб қолди-да, ўзининг маҳсисини ечиб, у билан (қудуқдан) сув тортиб, (итга) суғорди. Шу (амал) сабабли у (аёл) мағфират қилинди».