حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو خَالِدٍ الأَحْمَرُ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم " أَنَّ امْرَأَةً بَغِيًّا رَأَتْ كَلْبًا فِي يَوْمٍ حَارٍّ يُطِيفُ بِبِئْرٍ قَدْ أَدْلَعَ لِسَانَهُ مِنَ الْعَطَشِ فَنَزَعَتْ لَهُ بِمُوقِهَا فَغُفِرَ لَهَا " .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ (shunday dedilar): «Bir fohisha ayol issiq kunda bir itni quduq atrofida aylanib yurganini koʻrib qoldi. It chanqoqdan tilini chiqarib olgan edi. Shunda (ayol) unga oʻzining mahsisi bilan (suv) tortib berdi va shu (amal) sababli u (ayol) magʻfirat qilindi».Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ (шундай дедилар): «Бир фоҳиша аёл иссиқ кунда бир итни қудуқ атрофида айланиб юрганини кўриб қолди. Ит чанқоқдан тилини чиқариб олган эди. Шунда (аёл) унга ўзининг маҳсиси билан (сув) тортиб берди ва шу (амал) сабабли у (аёл) мағфират қилинди».