حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، وَابْنُ، خَشْرَمٍ قَالاَ أَخْبَرَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُعَلِّمُنَا يَقُولُ " لاَ تُبَادِرُوا الإِمَامَ إِذَا كَبَّرَ فَكَبِّرُوا وَإِذَا قَالَ وَلاَ الضَّالِّينَ . فَقُولُوا آمِينَ . وَإِذَا رَكَعَ فَارْكَعُوا وَإِذَا قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ . فَقُولُوا اللَّهُمَّ رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ " .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ bizga oʻrgatib shunday derdilar: «Imomdan oldin (shoshilib) ketmanglar. U takbir aytsa, takbir aytinglar; ‹valaz-zoolliyn› (yoʻldan adashganlarning ham emas) desa, ‹omiyn› denglar; ruku qilsa, ruku qilinglar; ‹samiʼallohu liman hamidah› (Alloh oʻziga hamd aytganni eshitdi) desa, ‹allohumma robbano lakal-hamd› (Ey Allohim, Robbimiz, hamd Sengadir) denglar.»Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бизга ўргатиб шундай дердилар: «Имомдан олдин (шошилиб) кетманглар. У такбир айтса, такбир айтинглар; ‹валаз-зооллийн› (йўлдан адашганларнинг ҳам эмас) деса, ‹омийн› денглар; руку қилса, руку қилинглар; ‹самиъаллоҳу лиман ҳамидаҳ› (Аллоҳ ўзига ҳамд айтганни эшитди) деса, ‹аллоҳумма роббано лакал-ҳамд› (Эй Аллоҳим, Роббимиз, ҳамд Сенгадир) денглар.»