أَخْبَرَنَا مُؤَمَّلُ بْنُ هِشَامٍ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ ابْنُ عُلَيَّةَ، عَنْ سَعِيدٍ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ يُونُسَ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنْ حِطَّانَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ صَلَّى بِنَا أَبُو مُوسَى فَلَمَّا كَانَ فِي الْقَعْدَةِ دَخَلَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ فَقَالَ أُقِرَّتِ الصَّلاَةُ بِالْبِرِّ وَالزَّكَاةِ . فَلَمَّا سَلَّمَ أَبُو مُوسَى أَقْبَلَ عَلَى الْقَوْمِ فَقَالَ أَيُّكُمُ الْقَائِلُ هَذِهِ الْكَلِمَةَ فَأَرَمَّ الْقَوْمُ . قَالَ يَا حِطَّانُ لَعَلَّكَ قُلْتَهَا قَالَ لاَ وَقَدْ خَشِيتُ أَنْ تَبْكَعَنِي بِهَا فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُعَلِّمُنَا صَلاَتَنَا وَسُنَّتَنَا فَقَالَ " إِنَّمَا الإِمَامُ لِيُؤْتَمَّ بِهِ فَإِذَا كَبَّرَ فَكَبِّرُوا وَإِذَا قَالَ { غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلاَ الضَّالِّينَ } فَقُولُوا آمِينَ يُجِبْكُمُ اللَّهُ وَإِذَا رَكَعَ فَارْكَعُوا وَإِذَا رَفَعَ فَقَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ فَقُولُوا رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ يَسْمَعِ اللَّهُ لَكُمْ وَإِذَا سَجَدَ فَاسْجُدُوا وَإِذَا رَفَعَ فَارْفَعُوا فَإِنَّ الإِمَامَ يَسْجُدُ قَبْلَكُمْ وَيَرْفَعُ قَبْلَكُمْ " . قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " فَتِلْكَ بِتِلْكَ " .
Abu Muso al-Ashʼariy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U bizga imom boʻlib namoz oʻqidi. Qaʼdada oʻtirganida, jamoadan bir kishi kirib: «Namoz yaxshilik va zakot bilan birga zikr qilingan», dedi. Abu Muso salom bergach, jamoaga yuzlanib: «Bu soʻzni qaysi biringiz aytdi?», dedi. Jamoa jim boʻldi. U: «Ey Hittan, ehtimol sen aytgandirsan?», dedi. Men: «Yoʻq, lekin sen meni bu bilan koyishingdan qoʻrqdim», dedim. Shunda u dedi: «Rasululloh ﷺ bizga namozimizni va sunnatimizni oʻrgatib: ‹Imom faqat unga ergashilishi uchun tayinlanadi. Bas, u takbir aytsa, siz ham takbir ayting; u {gʻayril magʻzubi alayhim val az-zoollin} (Faotiha 7) deganda, siz ‹omin› deng, Alloh sizga ijobat qiladi; u rukuga borsa, siz ham rukuga boring; u koʻtarilib ‹samiʼallohu liman hamidah› desa, siz ‹robbana lakal-hamd› deng, Alloh sizni eshitadi; u sajda qilsa, siz ham sajda qiling; u koʻtarilsa, siz ham koʻtariling. Chunki imom sizdan oldin sajda qiladi va sizdan oldin koʻtariladi›, dedilar». Rasululloh ﷺ: «Mana shu, unga qarshi (oʻrindir)», dedilar.Абу Мусо ал-Ашъарий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У бизга имом бўлиб намоз ўқиди. Қаъдада ўтирганида, жамоадан бир киши кириб: «Намоз яхшилик ва закот билан бирга зикр қилинган», деди. Абу Мусо салом бергач, жамоага юзланиб: «Бу сўзни қайси бирингиз айтди?», деди. Жамоа жим бўлди. У: «Эй Ҳиттан, эҳтимол сен айтгандирсан?», деди. Мен: «Йўқ, лекин сен мени бу билан койишингдан қўрқдим», дедим. Шунда у деди: «Расулуллоҳ ﷺ бизга намозимизни ва суннатимизни ўргатиб: ‹Имом фақат унга эргашилиши учун тайинланади. Бас, у такбир айтса, сиз ҳам такбир айтинг; у {ғайрил мағзуби алайҳим вал аз-зооллин} (Фаотиҳа 7) деганда, сиз ‹омин› денг, Аллоҳ сизга ижобат қилади; у рукуга борса, сиз ҳам рукуга боринг; у кўтарилиб ‹самиъаллоҳу лиман ҳамидаҳ› деса, сиз ‹роббана лакал-ҳамд› денг, Аллоҳ сизни эшитади; у сажда қилса, сиз ҳам сажда қилинг; у кўтарилса, сиз ҳам кўтарилинг. Чунки имом сиздан олдин сажда қилади ва сиздан олдин кўтарилади›, дедилар». Расулуллоҳ ﷺ: «Мана шу, унга қарши (ўриндир)», дедилар.