حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ إِنَّ أُمَّ الْفَضْلِ بِنْتَ الْحَارِثِ سَمِعَتْهُ وَهُوَ، يَقْرَأُ { وَالْمُرْسَلاَتِ عُرْفًا} فَقَالَتْ يَا بُنَىَّ لَقَدْ ذَكَّرْتَنِي بِقِرَاءَتِكَ هَذِهِ السُّورَةَ إِنَّهَا لآخِرُ مَا سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقْرَأُ بِهَا فِي الْمَغْرِبِ .
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: «Ummul-Fazl binti al-Horis uni {Yaxshilik bilan yuborilganlarga qasamki} (Mursalot surasi 1) deb oʻqiyotganini eshitdi-da: ‹Ey oʻgʻilcham, sen bu surani oʻqishing bilan menga shuni esladingki, u Rasululloh ﷺ ni shom namozida oʻqiganlarini eshitgan eng oxirgi (suram) edi›, dedi».