حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، وَوَكِيعٌ، ح قَالَ وَحَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا أَبِي ح، وَحَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، كُلُّهُمْ عَنْ إِسْمَاعِيلَ، فِي هَذَا الإِسْنَادِ بِمِثْلِ حَدِيثِ هُشَيْمٍ .
Abu Masʼud al-Ansoriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir kishi Rasululloh ﷺ huzuriga kelib: «Men falonchi (imom) bizga (namozni) choʻzib yuborgani sababli subh (bomdod) namozidan kechikaman», dedi. Men Nabiy ﷺ ning biror vaʼz-nasihatda oʻsha kungidek qattiq gʻazablanganlarini hech koʻrmaganman. U zot: «Ey odamlar! Sizlar orasida (odamlarni namozdan) nafratlantiruvchilar bor. Bas, qaysingiz odamlarga imom boʻlsa, (namozni) qisqa qilsin, chunki uning ortida keksa, zaif va hojati bor kishi (turibdi)», dedilar.