حَدَّثَنَا خَلَفُ بْنُ هِشَامٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ إِنِّي لاَ آلُو أَنْ أُصَلِّيَ بِكُمْ كَمَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي بِنَا . قَالَ فَكَانَ أَنَسٌ يَصْنَعُ شَيْئًا لاَ أَرَاكُمْ تَصْنَعُونَهُ كَانَ إِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ انْتَصَبَ قَائِمًا حَتَّى يَقُولَ الْقَائِلُ قَدْ نَسِيَ . وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ السَّجْدَةِ مَكَثَ حَتَّى يَقُولَ الْقَائِلُ قَدْ نَسِيَ .
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men sizlarga Rasululloh ﷺ bizga namoz oʻqib berganlarini koʻrganimdek namoz oʻqib berishda hech qisqartirmayman. (Sobit) dedi: Anas men sizlarning qilayotganingizni koʻrmaydigan bir ishni qilar edi: rukuʼdan boshini koʻtarganida shu qadar tik turar ediki, hatto aytuvchi: «(Sajdani) unutdi», deguday boʻlar edi. Va sajdadan boshini koʻtarganida shu qadar (uzoq) oʻtirar ediki, hatto aytuvchi: «(Ikkinchi sajdani) unutdi», deguday boʻlar edi.