حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ، حَدَّثَنَا مُفَضَّلٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ مُسْلِمِ بْنِ صُبَيْحٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ مَا رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم مُنْذُ نَزَلَ عَلَيْهِ { إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ} يُصَلِّي صَلاَةً إِلاَّ دَعَا أَوْ قَالَ فِيهَا " سُبْحَانَكَ رَبِّي وَبِحَمْدِكَ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U zotga {Allohning nusrati va fath kelganda} (oyati) nozil boʻlganidan beri Nabiy ﷺ ni biror namozni, unda duo qilmasdan yoki unda: «Subhonaka robbiy va bihamdik, allohumma-gʻfir liy (Sen poksan, ey Robbim, Senga hamd boʻlsin, ey Allohim, meni magʻfirat qil)», demasdan oʻqiganlarini koʻrmadim.