وَحَدَّثَنِي سَلَمَةُ بْنُ شَبِيبٍ، حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ أَعْيَنَ، حَدَّثَنَا مَعْقِلٌ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، أَنَّ رَجُلاً، أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَسْتَطْعِمُهُ فَأَطْعَمَهُ شَطْرَ وَسْقِ شَعِيرٍ فَمَا زَالَ الرَّجُلُ يَأْكُلُ مِنْهُ وَامْرَأَتُهُ وَضَيْفُهُمَا حَتَّى كَالَهُ فَأَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لَوْ لَمْ تَكِلْهُ لأَكَلْتُمْ مِنْهُ وَلَقَامَ لَكُمْ " .
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: bir kishi Nabiy ﷺ ning oldiga kelib, undan taom soʻradi. U zot unga yarim vasq arpa berdilar. Shu kishi, xotini va ularning mehmoni undan yeb keldilar, toki u uni oʻlchab koʻrmaguncha. Soʻng u Nabiy ﷺ ning oldiga keldi. U zot: «Agar uni oʻlchamaganingda, undan yeb turaverardingiz va u sizlar uchun doim turaverardi», dedilar.