Savbon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Allohning Nabiysi ﷺ: «Men hovzimning chetida turib, odamlarni (begona kishilarni) Yaman ahli uchun (joy boʻlsin deb) haydayman, hassam bilan uraman, toki (suv) ularga sachragunga qadar», dedilar. U zotdan uning (hovzning) eni soʻraldi, u zot: «Mening turgan joyimdan Ammongacha», dedilar. Uning ichimligi haqida soʻralganda, u zot: «Sutdan oqroq va asaldan shirinroq, unga jannatdan madad beradigan ikki ariq quyiladi: biri oltindan, ikkinchisi kumushdan», dedilar. Boshqa rivoyatda esa: «Men qiyomat kuni hovzning chetida (turaman)», deyilgan.Савбон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг Набийси ﷺ: «Мен ҳовзимнинг четида туриб, одамларни (бегона кишиларни) Яман аҳли учун (жой бўлсин деб) ҳайдайман, ҳассам билан ураман, токи (сув) уларга сачрагунга қадар», дедилар. У зотдан унинг (ҳовзнинг) эни сўралди, у зот: «Менинг турган жойимдан Аммонгача», дедилар. Унинг ичимлиги ҳақида сўралганда, у зот: «Сутдан оқроқ ва асалдан ширинроқ, унга жаннатдан мадад берадиган икки ариқ қуйилади: бири олтиндан, иккинчиси кумушдан», дедилар. Бошқа ривоятда эса: «Мен қиёмат куни ҳовзнинг четида (тураман)», дейилган.