وَحَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبَّادٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا حَاتِمٌ، - وَهُوَ ابْنُ إِسْمَاعِيلَ - عَنِ الْجَعْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَ سَمِعْتُ السَّائِبَ بْنَ يَزِيدَ، يَقُولُ ذَهَبَتْ بِي خَالَتِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ ابْنَ أُخْتِي وَجِعٌ . فَمَسَحَ رَأْسِي وَدَعَا لِي بِالْبَرَكَةِ ثُمَّ تَوَضَّأَ فَشَرِبْتُ مِنْ وَضُوئِهِ ثُمَّ قُمْتُ خَلْفَ ظَهْرِهِ فَنَظَرْتُ إِلَى خَاتِمِهِ بَيْنَ كَتِفَيْهِ مِثْلَ زِرِّ الْحَجَلَةِ .
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Xolam meni Rasululloh ﷺ ning huzurlariga olib bordi va: ‹Yo Rasululloh! Jiyanim ogʻrib qoldi›, dedi. Shunda (u zot) boshimni silab, menga baraka (boʻlishini) duo qildilar. Soʻng tahorat oldilar, men tahorat (suvi)dan ichdim. Soʻng orqalarida turib, ikki yelkalari orasidagi muhrni koʻrdim, u xuddi chodir tugmasidek edi».