حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنْ هَمَّامِ بْنِ مُنَبِّهٍ، قَالَ هَذَا مَا حَدَّثَنَا أَبُو هُرَيْرَةَ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَ أَحَادِيثَ مِنْهَا وَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كَانَتْ بَنُو إِسْرَائِيلَ يَغْتَسِلُونَ عُرَاةً يَنْظُرُ بَعْضُهُمْ إِلَى سَوْأَةِ بَعْضٍ وَكَانَ مُوسَى عَلَيْهِ السَّلاَمُ يَغْتَسِلُ وَحْدَهُ فَقَالُوا وَاللَّهِ مَا يَمْنَعُ مُوسَى أَنْ يَغْتَسِلَ مَعَنَا إِلاَّ أَنَّهُ آدَرُ . قَالَ فَذَهَبَ مَرَّةً يَغْتَسِلُ فَوَضَعَ ثَوْبَهُ عَلَى حَجَرٍ فَفَرَّ الْحَجَرُ بِثَوْبِهِ - قَالَ - فَجَمَحَ مُوسَى بِأَثَرِهِ يَقُولُ ثَوْبِي حَجَرُ ثَوْبِي حَجَرُ . حَتَّى نَظَرَتْ بَنُو إِسْرَائِيلَ إِلَى سَوْأَةِ مُوسَى فَقَالُوا وَاللَّهِ مَا بِمُوسَى مِنْ بَأْسٍ . فَقَامَ الْحَجَرُ بَعْدُ حَتَّى نُظِرَ إِلَيْهِ - قَالَ - فَأَخَذَ ثَوْبَهُ فَطَفِقَ بِالْحَجَرِ ضَرْبًا " . قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ وَاللَّهِ إِنَّهُ بِالْحَجَرِ نَدَبٌ سِتَّةٌ أَوْ سَبْعَةٌ ضَرْبُ مُوسَى عَلَيْهِ السَّلاَمُ بِالْحَجَرِ .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Bani Isroil yalangʻoch boʻlib choʻmilishar, biri ikkinchisining avratiga qarar edi. Muso alayhissalom esa yolgʻiz oʻzi choʻmilardi. Shunda ular: ‹Allohga qasamki, Musoni biz bilan choʻmilishdan faqat uning moyak yorigʻi (kasali borligi) toʻsmoqda›, — deyishdi. Bir kuni (Muso) choʻmilgani borib, kiyimini bir toshning ustiga qoʻyuvdi, tosh kiyimini (olib) qochib qoldi. Muso uning ortidan: ‹Kiyimim, ey tosh! Kiyimim, ey tosh!› — deb yugurib ketdi. Nihoyat, Bani Isroil Musoning avratiga qaradi va: ‹Allohga qasamki, Musoda hech qanday nuqson yoʻq ekan›, — deyishdi. Soʻng tosh toʻxtadi, toki (Muso)ga qaraldi. (Muso) kiyimini olib, toshni ura boshladi», — dedilar. Abu Hurayra: «Allohga qasamki, toshda Muso alayhissalomning urganidan oltita yo yettita iz bor edi», — dedi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Бани Исроил яланғоч бўлиб чўмилишар, бири иккинчисининг авратига қарар эди. Мусо алайҳиссалом эса ёлғиз ўзи чўмиларди. Шунда улар: ‹Аллоҳга қасамки, Мусони биз билан чўмилишдан фақат унинг мояк ёриғи (касали борлиги) тўсмоқда›, — дейишди. Бир куни (Мусо) чўмилгани бориб, кийимини бир тошнинг устига қўювди, тош кийимини (олиб) қочиб қолди. Мусо унинг ортидан: ‹Кийимим, эй тош! Кийимим, эй тош!› — деб югуриб кетди. Ниҳоят, Бани Исроил Мусонинг авратига қаради ва: ‹Аллоҳга қасамки, Мусода ҳеч қандай нуқсон йўқ экан›, — дейишди. Сўнг тош тўхтади, токи (Мусо)га қаралди. (Мусо) кийимини олиб, тошни ура бошлади», — дедилар. Абу Ҳурайра: «Аллоҳга қасамки, тошда Мусо алайҳиссаломнинг урганидан олтита ё еттита из бор эди», — деди.