حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عَمْرٍو الأَشْعَثِيُّ، وَأَبُو الرَّبِيعِ الْعَتَكِيُّ، وَأَبُو كُرَيْبٍ مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ - وَاللَّفْظُ لأَبِي كُرَيْبٍ - قَالَ أَبُو الرَّبِيعِ حَدَّثَنَا وَقَالَ الآخَرَانِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ الْمُبَارَكِ، عَنْ عُمَرَ بْنِ سَعِيدِ بْنِ أَبِي حُسَيْنٍ، عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ، يَقُولُ وُضِعَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ عَلَى سَرِيرِهِ فَتَكَنَّفَهُ النَّاسُ يَدْعُونَ وَيُثْنُونَ وَيُصَلُّونَ عَلَيْهِ قَبْلَ أَنْ يُرْفَعَ وَأَنَا فِيهِمْ - قَالَ - فَلَمْ يَرُعْنِي إِلاَّ بِرَجُلٍ قَدْ أَخَذَ بِمَنْكِبِي مِنْ وَرَائِي فَالْتَفَتُّ إِلَيْهِ فَإِذَا هُوَ عَلِيُّ فَتَرَحَّمَ عَلَى عُمَرَ وَقَالَ مَا خَلَّفْتَ أَحَدًا أَحَبَّ إِلَىَّ أَنْ أَلْقَى اللَّهَ بِمِثْلِ عَمَلِهِ مِنْكَ وَايْمُ اللَّهِ إِنْ كُنْتُ لأَظُنُّ أَنْ يَجْعَلَكَ اللَّهُ مَعَ صَاحِبَيْكَ وَذَاكَ أَنِّي كُنْتُ أُكَثِّرُ أَسْمَعُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " جِئْتُ أَنَا وَأَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ وَدَخَلْتُ أَنَا وَأَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ وَخَرَجْتُ أَنَا وَأَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ " . فَإِنْ كُنْتُ لأَرْجُو أَوْ لأَظُنُّ أَنْ يَجْعَلَكَ اللَّهُ مَعَهُمَا .
Abdulloh ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Umar ibn al-Xattob soʻrisiga qoʻyildi va u koʻtarilishidan (dafnga olib ketilishidan) oldin odamlar uning atrofini oʻrab, duo qilib, maqtab va unga (janoza) namozi oʻqib turardilar, men ham ularning orasida edim. (Ibn Abbos) dedi: Birdan orqamdan bir kishi yelkamdan ushlab oldi, men unga oʻgirilib qarasam, u Ali ekan. U Umarga rahmat tilab, soʻngra dedi: «Sen (ortingdan) ortta hech kimni qoldirmadingki, men uning ameli misli (amellar) bilan Allohga roʻbaroʻ boʻlishni sendan koʻra koʻproq sevaman. Allohga qasamki, men Alloh seni ikki sohibing bilan birga qiladi, deb oʻylar edim. Buning sababi shuki, men Rasululloh ﷺ ning koʻp marta: ‹Men, Abu Bakr va Umar keldik; men, Abu Bakr va Umar kirdik; men, Abu Bakr va Umar chiqdik›, deyayotganlarini eshitar edim. Shu boisdan men Alloh seni ular bilan birga qiladi, deb umid qilaman yoki oʻylayman», dedi.Абдуллоҳ ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Умар ибн ал-Хаттоб сўрисига қўйилди ва у кўтарилишидан (дафнга олиб кетилишидан) олдин одамлар унинг атрофини ўраб, дуо қилиб, мақтаб ва унга (жаноза) намози ўқиб турардилар, мен ҳам уларнинг орасида эдим. (Ибн Аббос) деди: Бирдан орқамдан бир киши елкамдан ушлаб олди, мен унга ўгирилиб қарасам, у Али экан. У Умарга раҳмат тилаб, сўнгра деди: «Сен (ортингдан) ортта ҳеч кимни қолдирмадингки, мен унинг амели мисли (амеллар) билан Аллоҳга рўбарў бўлишни сендан кўра кўпроқ севаман. Аллоҳга қасамки, мен Аллоҳ сени икки соҳибинг билан бирга қилади, деб ўйлар эдим. Бунинг сабаби шуки, мен Расулуллоҳ ﷺ нинг кўп марта: ‹Мен, Абу Бакр ва Умар келдик; мен, Абу Бакр ва Умар кирдик; мен, Абу Бакр ва Умар чиқдик›, деяётганларини эшитар эдим. Шу боисдан мен Аллоҳ сени улар билан бирга қилади, деб умид қиламан ёки ўйлайман», деди.