حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنِ الْمِقْدَامِ بْنِ شُرَيْحٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ سَعْدٍ، فِيَّ نَزَلَتْ { وَلاَ تَطْرُدِ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِيِّ} قَالَ نَزَلَتْ فِي سِتَّةٍ أَنَا وَابْنُ مَسْعُودٍ مِنْهُمْ وَكَانَ الْمُشْرِكُونَ قَالُوا لَهُ تُدْنِي هَؤُلاَءِ .
Saʼd ibn Abu Vaqqos (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Mening haqimda {Ertalab va kechqurun Robbilariga (Uning yuzini, roziligini) istab duo qilayotgan kishilarni (yoningdan) haydama} (oyati) nozil boʻldi. U (Saʼd) dedi: U olti kishi haqida nozil boʻldi, men va Ibn Masʼud ulardan edik. Mushriklar u zotga: «Bularni oʻzingga yaqinlashtirasanmi?» degan edilar (shunda bu oyat nozil boʻldi): {Ertalab va kechqurun Robbilariga duo qilayotgan kishilarni haydama} (Anʼom 52).