حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا يَحْيَى بْنُ زَكَرِيَّاءَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ قَالَ حَسَّانُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ائْذَنْ لِي فِي أَبِي سُفْيَانَ قَالَ " كَيْفَ بِقَرَابَتِي مِنْهُ " . قَالَ وَالَّذِي أَكْرَمَكَ لأَسُلَّنَّكَ مِنْهُمْ كَمَا تُسَلُّ الشَّعَرَةُ مِنَ الْخَمِيرِ . فَقَالَ حَسَّانُ وَإِنَّ سَنَامَ الْمَجْدِ مِنْ آلِ هَاشِمٍ بَنُو بِنْتِ مَخْزُومٍ وَوَالِدُكَ الْعَبْدُ قَصِيدَتَهُ هَذِهِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Hasson: «Yo Rasululloh! Abu Sufyon haqida (hajv yozishga) menga ruxsat bering», dedi. U zot: «Mening unga qarindoshligim qanday boʻladi?» dedilar. (Hasson): «Sizni ulugʻlagan Zotga qasamki, men albatta Sizni ulardan, xamir (orasi)dan tuk sugʻurib olingani kabi sugʻurib olaman», dedi. Soʻng Hasson oʻzining ushbu qasidasini (aytib): «Banu binti Maxzum esa Hoshim oilasidan boʻlgan ulugʻlikning choʻqqisidir, otang esa qul edi», dedi.