حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ الْجَحْدَرِيُّ، فُضَيْلُ بْنُ حُسَيْنٍ حَدَّثَنَا يَزِيدُ، - يَعْنِي ابْنَ زُرَيْعٍ - حَدَّثَنَا التَّيْمِيُّ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ أَبِي بَرْزَةَ الأَسْلَمِيِّ، قَالَ بَيْنَمَا جَارِيَةٌ عَلَى نَاقَةٍ عَلَيْهَا بَعْضُ مَتَاعِ الْقَوْمِ إِذْ بَصُرَتْ بِالنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَتَضَايَقَ بِهِمُ الْجَبَلُ فَقَالَتْ حَلْ اللَّهُمَّ الْعَنْهَا . قَالَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ تُصَاحِبُنَا نَاقَةٌ عَلَيْهَا لَعْنَةٌ " .
Abu Barza al-Aslamiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir joriya tuyaga minib ketayotgan edi, uning ustida qavmning baʼzi yuklari ham bor edi. Shu payt u Nabiy ﷺ ni koʻrib qoldi, togʻ esa ularga (yoʻlni) tor qilib qoʻygan edi. Shunda (joriya tuyaga) «Yur!» dedi (lekin tuya yurmadi), (soʻng): «Yo Alloh, unga laʼnat qil!» dedi. (Rovi) dedi: Shunda Nabiy ﷺ: «Ustida laʼnat boʻlgan tuya bizga hamroh boʻlmasin!», — dedilar.