حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَعَمْرٌو النَّاقِدُ، وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، قَالُوا حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، بْنُ عُيَيْنَةَ ح وَحَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، وَابْنُ، رَافِعٍ عَنْ عَبْدِ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، كِلاَهُمَا عَنِ الزُّهْرِيِّ، . بِإِسْنَادِ مَالِكٍ وَبِمَعْنَى حَدِيثِهِ إِلاَّ أَنَّ فِي حَدِيثِ سُفْيَانَ " فَيَلِجَ النَّارَ إِلاَّ تَحِلَّةَ الْقَسَمِ " .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan Molikning isnodi bilan va uning hadisi maʼnosida rivoyat qilinadi, faqat Sufyonning hadisida: «U doʻzaxga kiradi, qasamni bajo keltirishdan boshqa (holatda emas)», (deyilgan).Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан Моликнинг исноди билан ва унинг ҳадиси маъносида ривоят қилинади, фақат Суфённинг ҳадисида: «У дўзахга киради, қасамни бажо келтиришдан бошқа (ҳолатда эмас)», (дейилган).